หน้าแรก · บล็อก · มารยาทการประชุมธุรกิจในสหรัฐฯ: เวลา ความตรงไปตรงมา และชั่วโมงนั้นมีไว้ทำอะไร
มารยาทการประชุมธุรกิจในสหรัฐฯ: เวลา ความตรงไปตรงมา และชั่วโมงนั้นมีไว้ทำอะไร
การประชุมแบบอเมริกันคือชิ้นหนึ่งของเวลาแบบเส้นเดียว พร้อมทางวิ่งทางสังคมที่สั้น ผมเดินตามสิ่งที่งานวิจัยและคู่มือส่งออกบอกว่าชั่วโมงนั้นเป็นอะไร — และไม่เป็นอะไร
US business meeting etiquetteAmerican meeting etiquettehow US business meetings workUS meeting agenda punctualityUS business culture
ผู้คนค้นหา มารยาทการประชุมธุรกิจในสหรัฐอเมริกา เมื่อคำเชิญในปฏิทินดูเรียบง่ายแต่ชั่วโมงในห้องกลับไม่ใช่ สิ่งที่คำเชิญสัญญาคือ สามสิบนาที วาระการประชุม และการตัดสินใจ สิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือ การจับมือแน่น ๆ สองนาทีของการพูดถึงสภาพอากาศ สไลด์ที่เริ่มก่อนที่ทุกคนจะทักทายกันเสร็จ และบรรทัดปิดเรื่อง “ขั้นตอนต่อไป” ที่ใครบางคนคาดว่าจะจดไว้ ฉันเคยชมเวอร์ชันของชั่วโมงนั้นจากทั้งสองฝั่งของโต๊ะ: ผู้ขายชาวอเมริกาเหนือที่นำวิธีการประชุมของตนไปต่างประเทศ และทีมงานระหว่างประเทศที่พยายามอ่านว่า การประชุมแบบอเมริกันคือเพื่ออะไร
ฉันไม่ได้มองมารยาทในการประชุมเป็นวิธีที่บรรจุเป็นแพ็กเกจ มันคือค่าปริยายทางวัฒนธรรม—สมมติฐานที่ฉันทดสอบกับผู้คนที่อยู่ในห้องจริง ๆ—และมันอยู่ในงานวิจัยเดียวกันที่ฉันใช้ในวิทยานิพนธ์ปี 2022 เรื่องวิธีที่ผู้ขายในอเมริกาเหนือปรับตัว หรือไม่สามารถปรับตัวได้ เมื่อพวกเขาพบผู้ซื้อที่ไม่ใช่ชาวอเมริกัน (McKinley, 2022, มหาวิทยาลัยลิเบอร์ตี) เวลา ความตรงไปตรงมา และลำดับชั้นที่ดูค่อนข้างราบเรียบปรากฏขึ้นที่นั่นในฐานะแหล่งความขัดแย้งซ้ำ ๆ การประชุมคือที่ที่ทั้งสามสิ่งนั้นมาบรรจบกับเวลา
เวลาในแบบที่สามารถแบ่งได้
เอ็ดเวิร์ด ที. ฮอลล์ อธิบายเวลาแบบโมโนโครนิกว่าเป็นเส้นที่คุณสามารถตัดได้: การสนทนาหนึ่ง การมีจุดประสงค์เพียงหนึ่ง สิ่งเริ่มต้นและสิ่งสิ้นสุดที่ปฏิทินอนุญาตให้บังคับใช้ (ฮอลล์, 1976) ทรอมพีแนร์สและแฮมป์เดน-เทอร์เนอร์ต่อมาได้ตั้งชื่อพฤติกรรมใกล้เคียงนี้ว่า เวลาเรียงลำดับ—ความรู้สึกว่างานควรเกิดขึ้นทีละงาน แทนที่จะเกิดขึ้นพร้อมกันเป็นผืนทอ (ทรอมพีแนร์ส & แฮมป์เดน-เทอร์เนอร์, 1997) ชีวิตการทำงานในสหรัฐอเมริกายังคงโน้มเอียงไปทางนั้น แม้ว่าเครื่องมือจะเป็นซอฟต์แวร์วิดีโอและเอกสารที่แชร์ร่วมกัน แทนที่จะเป็นโต๊ะประชุม
บันทึกมารยาทสาธารณะของ Export Development Canada เกี่ยวกับสหรัฐอเมริกาได้สื่อแนวคิดเดียวกันด้วยคำพูดที่ง่ายขึ้น: ชาวอเมริกันชื่นชมความตรงต่อเวลา การมาสายมักถูกตีความว่าไม่เคารพ การประชุมมักใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีถึงหนึ่งชั่วโมงโดยมีวาระชัดเจน และวลี "เวลาเป็นเงิน" ไม่ใช่เรื่องตลกเท่ากับเป็นสมมติฐานในการทำงาน (EDC, เคล็ดลับทางวัฒนธรรมสำหรับการทำธุรกิจในสหรัฐอเมริกา) ผมถือเอกสารนั้นเป็นเอกสารสรุปสำหรับผู้ปฏิบัติ ไม่ใช่ชุดข้อมูล ซึ่งตรงกับสิ่งที่ผมได้ยินเมื่อผู้เยี่ยมชมระหว่างประเทศบรรยายสัปดาห์แรกของพวกเขากับการโทรติดต่อในสหรัฐฯ: การประชุมเริ่มตามเวลาที่กำหนด และสิ้นสุดในขณะที่ความคิดเห็นสุดท้ายยังไม่เสร็จสมบูรณ์.
ถ้าคุณจะมาสายเกินกว่าหลายนาที การส่งข้อความสั้นๆ ล่วงหน้าเป็นส่วนหนึ่งของมารยาท ไม่ใช่ความกรุณาพิเศษ การขาดงานโดยไม่อธิบาย แม้เพียงสิบ นาที ก็สามารถทำให้ความจริงใจที่คุณตั้งใจจะใช้ในการพูดคุยหมดไป การจบตรงเวลาเป็นอีกหนึ่งรูปแบบของความเคารพ บุคคลต่อไปในปฏิทินกำลังเดินไปยังประตูแล้ว ไม่ว่าจะทางกายภาพหรือหน้าจออีกหน้าหนึ่ง
ทางวิ่งสั้นสู่สังคม
การประชุมในสหรัฐฯ แทบจะไม่ใช่โอกาสสำหรับการเปิดตัวส่วนตัวยาวๆ นอกจากนี้ยังไม่ค่อยเย็นชาตามที่ผู้มาเยือนครั้งแรกกลัว EDC สังเกตว่า ชาวอเมริกันมักสนทนาเรื่อง “อะไรก็ได้” ก่อนเริ่มเจรจาเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย และพวกเขาอาจรู้สึกอึดอัดกับความเงียบก่อนเริ่มทำธุรกิจ กีฬา การท่องเที่ยว สภาพอากาศ เที่ยวบินที่ล่าช้า หรือการพูดถึงเมืองที่คุณมาเยือนนั้นถือว่าปลอดภัย สุขภาพของครอบครัว เงิน เรื่องการเมือง และรายละเอียดอาหารค่ำเมื่อคืนที่ผ่านมาไม่จำเป็นและอาจรู้สึกเหมือนเป็นการอ้อมทาง
ฉันอธิบายเรื่องนี้ใน คู่มือ ว่าเป็นรันเวย์ทางสังคมสั้น ๆ มากกว่าความใกล้ชิด “คุณเป็นอย่างไรบ้าง?” มักเป็นการทักทาย คำตอบหนึ่งประโยคและคำถามตอบกลับก็เพียงพอ จุดประสงค์คือเพื่อแสดงว่าคุณสามารถแชร์พื้นที่ได้โดยไม่ต้องใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือทันที จากนั้นหัวข้อที่จะพูดถึงจะเข้ามาแทน
ถ้าคุณมาจากวัฒนธรรมที่ความไว้วางใจสร้างขึ้นจากการพูดคุยส่วนตัวก่อนเอกสารใด ๆ รูปแบบของสหรัฐอเมริกาอาจรู้สึกกระชั้นชิด ความกระชั้นชิดนี้มักไม่ใช่วิจารณ์ตัวคุณ มันเป็นการบอกว่านี่คือเวลาที่จะทำอะไร
การพูดตรงไปตรงมาในชั่วโมงที่ใช้ร่วมกัน
แมคคินลีย์ (2022) พบว่าการสื่อสารโดยตรงและทางอ้อมเป็นหนึ่งในแหล่งปัญหาที่พบบ่อยที่สุดเมื่อผู้ขายชาวอเมริกาเหนือพบผู้ซื้อชาวต่างชาติ ความตึงเครียดเดียวกันเกิดขึ้นในทิศทางตรงกันข้ามเมื่อคุณเข้าประชุมในสหรัฐอเมริกา ความหมายควรอยู่ในคำพูด หมายเหตุของ EDC ระบุว่าชาวอเมริกัน “ไม่อ้อมค้อม,” ใช้วิธีปฏิบัติที่เป็นรูปธรรม และชอบที่จะแสดงความคิดเห็นต่างอย่างไม่เผชิญหน้า—“ฉันเข้าใจมุมมองของคุณ แต่…” แทนที่จะเป็นการโจมตีความคิดของอีกฝ่ายต่อหน้าสาธารณะ
การจับคู่แบบนั้นเป็นเรื่องง่ายที่จะพลาด ความตรงไปตรงมาในการประชุมของสหรัฐอเมริกาไม่ใช่สิ่งเดียวกับความก้าวร้าว มันคือความคาดหวังว่าคุณจะพูดในสิ่งที่คุณมาพูด แนบมันกับเหตุผลที่ผู้อื่นสามารถตรวจสอบได้ และปล่อยพื้นที่ให้มีเหตุผลโต้แย้ง การเวียนรอบเรื่องขอร้องเป็นเวลานานที่เสนอมาในฐานะมารยาท อาจถูกได้ยินว่าเป็นความไม่ชัดเจนหรือไม่มีคำขอใด ๆ เลย การโต้แย้งตรง ๆ โดยไม่มีทางเดินหน้าต่อไป อาจถูกได้ยินว่าเป็นการโจมตีส่วนตัว แม้ว่าผู้พูดจะคิดว่าพวกเขาเพียงแค่ชัดเจนเท่านั้น
ฉันสนับสนุนให้ผู้มาเยือนเตรียมประโยคหนึ่งที่ระบุวัตถุประสงค์ของการมาของพวกเขา: การตัดสินใจที่พวกเขาต้องการ ข้อมูลที่พวกเขาสามารถเสนอ หรือความเสี่ยงที่พวกเขาต้องการให้กลุ่มเห็น หากประโยคนั้นไม่สามารถพูดออกมาได้ในหนึ่งในสามแรกของการประชุม การประชุมอาจกำลังทำหน้าที่วัตถุประสงค์อื่นที่แตกต่างจากที่คำเชิญบอกไว้
วาระการประชุม เจ้าของ และลักษณะของห้องที่เรียบแบน
สำนักงานในสหรัฐอเมริกามักดูไม่เป็นทางการ ชื่อแรกปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้คนมักถามคำถามระหว่างการประชุม เพื่อนร่วมงานระดับ junior อาจพูดก่อนรองประธาน Hofstede งานวิจัยภายหลังของเขา และการอัปเดตที่ตีพิมพ์โดย The Culture Factor ยังคงจัดสหรัฐอเมริกาให้อยู่ปลายต่ำของระยะห่างอำนาจเมื่อเทียบกับหลายสังคมที่บริษัทสหรัฐฯ ทำการขาย ในขณะเดียวกันก็ยังห่างไกลจากการเป็นห้องที่เท่าเทียมอย่างสมบูรณ์ (Hofstede, Hofstede, & Minkov, 2010; The Culture Factor Group, n.d.) McKinley (2022) ระบุว่าผลต่างอำนาจเป็นหนึ่งในความตึงเครียดที่เกิดบ่อยในการขายข้ามวัฒนธรรมด้วยเหตุผล: พื้นผิวดูเรียบ แต่ลายเซ็นไม่เป็นเช่นนั้น
ในทางปฏิบัตินั่นหมายความว่าคุณไม่ควรรอคำเชิญแบบพิธีการเพื่อมีส่วนร่วมหากคุณถูกขอให้เข้าร่วมเพราะคุณรู้เกี่ยวกับหัวข้อนั้น นอกจากนี้ยังหมายความว่าคุณควรสังเกตว่าใครเป็นเจ้าของการตัดสินใจจริง ๆ คนที่พูดมากที่สุดอาจไม่ใช่คนที่สามารถตอบตกลงได้ คนที่เงียบอาจเป็นคนที่จะเขียนอีเมลในภายหลัง การถามในช่วงท้ายว่า “ใครจะรับช่วงต่อจากตรงนี้?” ไม่ใช่เรื่องหยาบคาย นี่คือวิธีที่ห้องประชุมเปลี่ยนบทสนทนาให้กลายเป็นขั้นตอนถัดไป
วาระการประชุมที่ส่งไปล่วงหน้า—แม้ว่าจะเป็นวาระสั้นๆ—ก็สื่อว่าคุณเข้าใจเรื่องเวลาเป็นลำดับ หากคุณเป็นผู้มาเยือน การถามว่าวาระการประชุมมีอยู่หรือไม่ ดีกว่าการมาพร้อมกับประวัติยี่สิบสี่สไลด์ของบริษัทคุณและหวังว่าหนึ่งชั่วโมงจะปรับตัวรอบตัวคุณ การสังเกตของ EDC ว่าคุณอาจมีเวลาเพียงไม่กี่นาทีในการแสดงคุณค่าเพิ่มเติม ก็เป็นคำเตือนของผู้ปฏิบัติอีกครั้ง ไม่ใช่ค่าที่วัดได้โดยตรง แต่ก็ตรงกับการออกแบบของการโทรสามสิบนาที: การนำเสนอไม่สามารถเป็นประวัติชีวิตของบริษัททั้งบริษัทได้
การไม่เห็นด้วยโดยไม่ต้องมีละคร
เนื่องจากวัฒนธรรมฝึกให้คนแยกแนวคิดออกจากบุคคลมากกว่าหลายวัฒนธรรมอื่น ๆ—พรมแดนแบบ “เฉพาะเจาะจง” มากกว่าแบบ “แพร่กระจาย” ของ Trompenaars และ Hampden-Turner (Trompenaars & Hampden-Turner, 1997; ดู คำศัพท์)—เพื่อนร่วมงานชาวอเมริกันอาจท้าทายตัวเลขของคุณต่อหน้าคุณแล้วเชิญคุณไปทานอาหารกลางวัน ความท้าทายนั้นมีจุดประสงค์เพื่อปรับปรุงการตัดสินใจ หากคุณมองว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่แตกหัก คุณอาจตอบโต้ด้วยความระแวงมากกว่าที่ห้องคาดไว้ หากคุณมาจากสภาพแวดล้อมที่ความไม่เห็นพ้องกันต่อหน้าสาธารณะเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับผู้พูด คุณอาจต้องการเวลาเป็นการส่วนตัวหลังจากนั้นเพื่อจำไว้ว่าการโจมตีนี้มุ่งไปที่สไลด์ อย่างน้อยก็ในมุมมองของผู้พูด
ความผิดพลาดแบบย้อนกลับก็เป็นเรื่องที่พบได้บ่อยเช่นกัน คนอเมริกาเหนือที่ได้รับการฝึกในลักษณะนี้อาจเดินเข้าไปในการประชุมที่มีลำดับชั้นสูงขึ้นหรือเน้นการสร้างความสามัคคีมากขึ้น และสร้างความเสียหายโดยการมองการโต้เถียงเป็นกีฬา ผมได้เขียนเกี่ยวกับรูปแบบความล้มเหลวนี้ในวิทยานิพนธ์และในเนื้อหาสำหรับผู้ที่ ทำงานหรือขายของต่างประเทศ มารยาทที่คุณฝึกในชิคาโกไม่ได้เป็นคุณธรรมสากล แต่มันเป็นเครื่องมือในท้องถิ่น
จุดประสงค์ของการปิดการขาย
การประชุมในสหรัฐอเมริกาที่ดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพจะจบลงด้วยการที่มีคนสรุปสิ่งที่ได้ตัดสินใจแล้ว สิ่งที่ยังไม่ได้ข้อสรุป ใครเป็นผู้รับผิดชอบในแต่ละเรื่องที่ยังเปิดอยู่ และเวลาการตรวจสอบครั้งถัดไป หากการสรุปนี้ไม่เกิดขึ้น การเขียนบันทึกติดตามสั้น ๆ ถือเป็นส่วนหนึ่งของการมีส่วนร่วมของคุณ ไม่ใช่การแสดงความกระตือรือร้นเพิ่มเติม สากลนิยม—ความรู้สึกว่ากฎหรือพันธะผูกพันควรใช้บังคับอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่เพียงกับคนที่แชร์กาแฟด้วย (Trompenaars & Hampden-Turner, 1997; McKinley, 2022)—ปรากฏในที่นี้ในฐานะความคาดหวังว่างานที่กล่าวออกมาด้วยวาจาจะยังคงมีอยู่ในวันพฤหัสบดี
ความเงียบหลังคำว่า “มีเรื่องอื่นเพิ่มเติมไหม?” มักเป็นการสรุป ไม่ใช่การเชิญให้เปิดวาระการประชุมทั้งหมดอีกครั้ง หากคุณยังมีหัวข้อใหม่ที่สำคัญ ให้ถามว่าควรนำไปใส่ในการประชุมครั้งถัดไปหรือไม่ คำถามนั้นเองถือเป็นมารยาท: มันช่วยปกป้องตารางเวลาที่กลุ่มตกลงที่จะแชร์กัน
ข้อจำกัดที่ฉันจะไม่ปกปิด
นี่คือค่าเฉลี่ยระดับประเทศที่ซ่อนความแตกต่างในพื้นที่ อุตสาหกรรม การย้ายถิ่น เชื้อชาติ อายุ และลักษณะนิสัย สตาร์ทอัพในออสติน การตรวจสอบการจัดซื้อจัดจ้างของผู้รับเหมารัฐบาล และการประชุมคณะกรรมการโรงพยาบาลในบอสตัน ไม่ได้ดำเนินไปตามสคริปต์เดียวกัน รัฐบาลและอุตสาหกรรมที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวดมักเคลื่อนไหวช้ากว่าและจัดทำเอกสารอย่างรอบคอบมากกว่าการสาธิตซอฟต์แวร์ ฉันไม่ได้สร้าง "การประชุมแบบอเมริกัน" ใด ๆ ที่สามารถอยู่รอดเมื่อต้องเข้าร่วมทั้งสามห้อง การศึกษาของ GLOBE และคำวิจารณ์ต่อมาของโมเดลเชิงมิติเตือนให้เรารู้ว่าสกอร์ของประเทศคือเครื่องมือ ไม่ใช่การตัดสินเพื่อนบ้าน (House et al., 2004; McSweeney, 2002; Venaik & Brewer, 2010)
ฉันก็ไม่ได้อ้างว่าการปฏิบัติตามคำอธิบายนี้จะช่วยให้คุณชนะสัญญาได้ EDC ระบุว่าความคุ้มค่าราคา-ประสิทธิภาพ, ข้อได้เปรียบที่แท้จริง, และการเคารพวันที่ส่งมอบ เป็นสิ่งที่ผู้ซื้อชาวอเมริกันมองหา มารยาทจะไม่สามารถทดแทนสิ่งเหล่านี้ได้ แต่มารยาทสามารถช่วยไม่ให้ไปขัดขวางสิ่งเหล่านี้ได้
หากคุณต้องการแผนที่กว้างขึ้นที่นิสัยการประชุมเหล่านี้อยู่ภายใน คู่มือวัฒนธรรมอเมริกาเหนือ อธิบายเรื่องเวลา, การตรงไปตรงมา, ลำดับชั้น, และการสนทนาสั้นๆ อย่างละเอียด ทีมงานที่เตรียมการเปิดตัวในสหรัฐอาจชอบ การเข้าสู่ตลาดสหรัฐ หากมีการประชุมใดๆ ที่อยู่ตรงหน้าคุณ—ความเงียบของมัน, จังหวะของมัน, หรือ “ขั้นตอนถัดไป” ที่คุณไม่สามารถเข้าใจได้—ทิ้งคำถามที่บทความนี้ไม่ได้ตอบ, นัดหมายการสนทนากับฉัน
คำถามที่หน้านี้ยังไม่ตอบ? หากสิ่งที่อ่านที่นี่ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับตลาด ผู้ซื้อ หรือทีมของคุณ ฉันอยากได้ยิน นัดหมายการสนทนากับฉัน
