หน้าแรก · บล็อก · สไตล์การสื่อสารของคนอเมริกันในธุรกิจ: พูดอย่างไรให้คนอเมริกันเข้าใจตรงกัน

บล็อก

สไตล์การสื่อสารของคนอเมริกันในธุรกิจ: พูดอย่างไรให้คนอเมริกันเข้าใจตรงกัน

Dr. Zachary McKinley

เขียนโดย Dr. Zachary McKinley · · 9 นาทีในการอ่าน

การสื่อสารทางธุรกิจแบบอเมริกันวางประเด็นหลักไว้ตั้งแต่ต้นและตีความถ้อยคำตามตัวอักษร แต่ไม่ได้ห้วนอย่างที่หลายคนเข้าใจ บทความนี้อธิบายว่าสไตล์นี้ทำงานอย่างไรและจะปรับตัวเข้ากับมันได้อย่างไร

American communication styleUS business communication stylehow Americans communicate in businessAmerican business communicationlow-context communication United Statesbottom line up front

ทำไมโครงสร้างจึงสำคัญกว่าสำเนียง

มืออาชีพจากต่างประเทศที่ทำงานกับคนอเมริกันมักกังวลเรื่องไวยากรณ์ คำศัพท์ หรือสำเนียง จากประสบการณ์ของผม สิ่งเหล่านี้สำคัญน้อยกว่าโครงสร้างมาก ข้อเสนอที่เขียนด้วยภาษาอังกฤษที่ไม่สมบูรณ์แบบ แต่บอกประเด็นหลักตั้งแต่ประโยคแรก มักได้รับความเข้าใจและนำไปดำเนินการ ส่วนข้อเสนอที่ขัดเกลามาอย่างดีแต่ค่อย ๆ ไล่เรียงไปสู่ข้อสรุปอย่างระมัดระวัง อาจถูกมองว่าลังเล หรืออาจไม่ถูกอ่านจนจบเลยด้วยซ้ำ

ในบทความนี้ ผมอธิบายลักษณะสำคัญของสไตล์การสื่อสารทางธุรกิจแบบอเมริกัน จุดที่มักถูกเข้าใจผิด และการปรับตัวที่ผมแนะนำสำหรับมืออาชีพและทีมขายจากวัฒนธรรมอื่น เช่นเดียวกับเนื้อหาทั้งหมดในเว็บไซต์นี้ สิ่งเหล่านี้เป็นแนวโน้ม ไม่ใช่กฎตายตัว สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่กว้างใหญ่และหลากหลาย วงการการเงินในนิวยอร์ก อุตสาหกรรมการผลิตในแถบมิดเวสต์ และบริษัทซอฟต์แวร์ในซิลิคอนแวลลีย์ต่างมีลีลาการพูดของตนเอง และในแต่ละแวดวงก็ยังมีความแตกต่างระหว่างบุคคล

วัฒนธรรมบริบทต่ำ

จุดตั้งต้นที่มีประโยชน์ที่สุดยังคงเป็นการแบ่งแยกของ Edward T. Hall ระหว่างการสื่อสารแบบบริบทสูงและบริบทต่ำ (Hall, 1976) ในวัฒนธรรมบริบทสูง ความหมายส่วนใหญ่ของสารอยู่ในความสัมพันธ์ สถานการณ์ และสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมา ส่วนในวัฒนธรรมบริบทต่ำ ผู้พูดถูกคาดหวังให้ใส่ความหมายไว้ในถ้อยคำโดยตรง Erin Meyer ซึ่งในหนังสือ The Culture Map ได้จัดวางประเทศต่าง ๆ บนมาตรวัดหลายมิติ ได้วางสหรัฐอเมริกาไว้ที่ปลายด้านบริบทต่ำของมาตรวัดด้านการสื่อสาร (Meyer, 2014; ดูเพิ่มเติมที่บทความของ Meyer ใน Harvard Business Review)

คำอธิบายที่มักถูกยกมาสำหรับตำแหน่งนี้เป็นคำอธิบายเชิงประวัติศาสตร์ ประเทศที่สร้างขึ้นโดยผู้อพยพจากพื้นเพทางภาษาและวัฒนธรรมที่หลากหลายอย่างยิ่งไม่สามารถพึ่งพาสมมติฐานร่วมกันได้ ความชัดเจนตรงไปตรงมาจึงกลายเป็นความจำเป็นในทางปฏิบัติ ไม่ว่าต้นกำเนิดจะเป็นอย่างไร ผลลัพธ์คือวัฒนธรรมธุรกิจที่โดยทั่วไปถือว่าการสื่อสารที่ดีคือการสื่อสารที่ชัดเจน เรียบง่าย และตรงไปตรงมา และมองว่าการพูดซ้ำและการสรุปเป็นสิ่งที่ช่วยผู้ฟัง ไม่ใช่การดูแคลน รัฐบาลกลางถึงกับบัญญัติความนิยมนี้เป็นกฎหมาย กล่าวคือ Plain Writing Act ปี 2010 กำหนดให้หน่วยงานของรัฐบาลกลางสื่อสารกับประชาชนด้วยภาษาที่ชัดเจนซึ่งผู้รับสารสามารถเข้าใจและนำไปใช้ได้ (plainlanguage.gov)

วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของผมในปี 2022 ซึ่งอิงจากประสบการณ์ของพนักงานขายเทคโนโลยีชาวอเมริกาเหนือที่มีประสบการณ์สูงสิบสองคนในการขายให้ผู้ซื้อจากวัฒนธรรมอื่น พบว่าความแตกต่างระหว่างการสื่อสารแบบตรงและแบบอ้อม เป็นหนึ่งในต้นเหตุของความขัดแย้งทางวัฒนธรรมที่ส่งผลต่อผลลัพธ์ซึ่งพบบ่อยที่สุด ควบคู่ไปกับความกล้าแสดงออก ระยะห่างเชิงอำนาจ และสากลนิยม (McKinley, 2022, วิทยานิพนธ์) ดังนั้นสไตล์การสื่อสารจึงไม่ใช่แค่เรื่องมารยาท แต่ยังส่งผลว่าดีลจะเดินหน้าหรือไม่

บอกประเด็นหลักก่อน

ลักษณะที่ทำให้มืออาชีพจากต่างประเทศประหลาดใจบ่อยที่สุดคือลำดับของสาร งานเขียนและการพูดทางธุรกิจแบบอเมริกันมักวางข้อสรุป ข้อเสนอแนะ หรือคำขอไว้ตั้งแต่ต้น แล้วจึงตามด้วยเหตุผลสนับสนุน มืออาชีพชาวอเมริกันจำนวนมากรู้จักหลักนี้ในชื่อ BLUF หรือ "bottom line up front" ("บอกสาระสำคัญก่อน") ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่เชื่อมโยงกับการเขียนหนังสือราชการของกองทัพสหรัฐฯ และแพร่หลายมาสู่อีเมลในองค์กร หนังสือ The Pyramid Principle ของ Barbara Minto ซึ่งเขียนขึ้นสำหรับที่ปรึกษา ก็สอนโครงสร้างเดียวกันที่ให้คำตอบมาก่อน (Minto, 2009)

Meyer อธิบายความแตกต่างที่เกี่ยวข้องบนมาตรวัดด้านการโน้มน้าวของเธอ คนอเมริกันมักให้ความสำคัญกับการนำไปใช้ก่อน พวกเขาต้องการเห็นข้อสรุปเชิงปฏิบัติและตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมตั้งแต่เนิ่น ๆ และจะพิจารณาทฤษฎีเบื้องหลังในภายหลังหากจำเป็น ขณะที่วัฒนธรรมในภาคพื้นทวีปยุโรปจำนวนมากให้ความสำคัญกับหลักการก่อน โดยวางกรอบแนวคิดให้ชัดก่อนจะไปถึงข้อสรุป (Meyer, 2014) ไม่มีแนวทางใดเข้มงวดกว่ากัน ทั้งสองเพียงเรียงลำดับเหตุผลชุดเดียวกันต่างกันเท่านั้น

ผลในทางปฏิบัติมีความชัดเจน:

  • อีเมล ระบุจุดประสงค์ไว้ในหัวเรื่องหรือประโยคแรก "Request: approval of the revised quote by Friday" ("คำขอ: โปรดอนุมัติใบเสนอราคาฉบับแก้ไขภายในวันศุกร์") ชัดเจนสำหรับผู้อ่านชาวอเมริกันมากกว่าการเขียนภูมิหลังสามย่อหน้าแล้วจึงตามด้วยคำขอ
  • การนำเสนอ เริ่มด้วยข้อเสนอแนะและการตัดสินใจที่คุณขอจากผู้ฟัง แล้วจึงนำเสนอหลักฐาน ผู้บริหารชาวอเมริกันที่ต้องรอถึงสไลด์ที่สิบห้ากว่าจะรู้ประเด็นหลัก อาจสรุปว่าผู้นำเสนอไม่มั่นใจในข้อเสนอของตน
  • การประชุม เมื่อถูกถามความเห็น ให้บอกความเห็นก่อนแล้วจึงบอกเหตุผล "ผมขอแนะนำทางเลือก B ด้วยเหตุผลสองข้อ" ติดตามได้ง่ายกว่าการทบทวนอย่างรอบด้านที่จบลงด้วยความชอบแบบระมัดระวัง

ถ้อยคำที่มั่นใจ คำวิจารณ์ที่นุ่มนวล

มืออาชีพชาวอเมริกันมักแสดงจุดยืนด้วยภาษาที่มั่นใจ "I recommend" ("ผมแนะนำ") "we can deliver" ("เราทำได้") และ "my view is" ("ความเห็นของผมคือ") เป็นสำนวนปกติ ไม่ใช่การโอ้อวด นักวิชาการด้านการสื่อสารสังเกตมานานแล้วว่าวัฒนธรรมบริบทต่ำนิยมคำที่เด็ดขาด เช่น "absolutely" ("แน่นอนที่สุด") และ "certainly" ("แน่นอน") ขณะที่วัฒนธรรมบริบทสูงใช้คำที่ลดน้ำหนัก เช่น "maybe" และ "perhaps" ("บางที") บ่อยกว่า (Gudykunst & Ting-Toomey, 1988 ตามที่อภิปรายไว้ใน Dumitrescu, 2013) ดังนั้นผู้มาเยือนที่ลดน้ำหนักทุกคำพูดเพราะความสุภาพ อาจถูกมองว่าไม่มั่นใจมากกว่าจะถูกมองว่าสุภาพ

อย่างไรก็ตาม ความตรงไปตรงมาแบบอเมริกันมีขอบเขตที่ชัดเจน และนี่คือจุดที่ผู้มาเยือนจำนวนมากปรับตัวมากเกินไป ความชัดเจนไม่ได้แปลว่าความห้วน คนอเมริกันมักทำให้ความเห็นต่างและคำวิจารณ์นุ่มนวลลงด้วยวลีอย่าง "I see it a little differently" ("ผมมองเรื่องนี้ต่างออกไปเล็กน้อย") "one thing to consider" ("มีเรื่องหนึ่งที่ควรพิจารณา") หรือ "I'm not sure that will work for us" ("ผมไม่แน่ใจว่าวิธีนั้นจะเหมาะกับเรา") Meyer ตั้งข้อสังเกตว่าคนอเมริกันถูกฝึกให้ห่อหุ้มสารเชิงลบไว้ในสารเชิงบวก (Meyer, 2014) ซึ่งเป็นรูปแบบที่ผมได้อภิปรายในบทความเรื่องวิธีให้ฟีดแบ็กกับคนอเมริกัน มืออาชีพจากวัฒนธรรมที่ตรงมากซึ่งพูดในที่ประชุมในสหรัฐฯ ว่า "แผนนี้ผิด" อาจสื่อสารได้ชัดเจนทุกประการ แต่ก็ยังทำให้ความสัมพันธ์เสียหายได้

ดังนั้น สไตล์อเมริกันจึงอธิบายได้แม่นยำที่สุดว่า ชัดเจนในเนื้อหา และนุ่มนวลต่อตัวบุคคล คำขอ กำหนดส่ง และการตัดสินใจจะถูกพูดออกมาอย่างชัดเจน ส่วนคำวิจารณ์ต่อบุคคลจะถูกทำให้นุ่มนวลลง พูดเป็นการส่วนตัวเมื่อทำได้ และมุ่งที่งานมากกว่าตัวบุคคล

ความเป็นกันเองไม่ใช่ความสนิทสนม

ลักษณะที่สามคือความเป็นกันเอง คนอเมริกันเปลี่ยนมาเรียกชื่อต้นกันอย่างรวดเร็ว แม้กับผู้บริหารระดับสูง และมักพูดกับผู้บังคับบัญชาด้วยน้ำเสียงใกล้เคียงกับที่ใช้กับเพื่อนร่วมงาน ผู้มาเยือนจำนวนมากจากวัฒนธรรมที่มีลำดับชั้นชัดเจนกว่ามักตีความว่านี่เป็นสัญญาณของความใกล้ชิด หรือเป็นการไม่ให้ความสำคัญกับตำแหน่ง ทั้งสองการตีความไม่ถูกต้องนัก การเรียกชื่อต้นและน้ำเสียงเป็นมิตรคือรูปแบบการพูดเชิงวิชาชีพตามปกติ ไม่ใช่หลักฐานของมิตรภาพส่วนตัว และลำดับชั้นยังคงมีอยู่ในอำนาจการตัดสินใจและความรับผิดชอบ แม้จะมองไม่เห็นในรูปแบบการเรียกขาน ความระมัดระวังเดียวกันนี้ใช้กับความกระตือรือร้นด้วย "This looks great" ("ดูดีมากเลย") และ "let's definitely stay in touch" ("เราติดต่อกันไว้นะ") อาจเป็นความสุภาพที่จริงใจโดยไม่ได้หมายถึงข้อผูกมัดใด ๆ ซึ่งเป็นปัญหาที่ผมวิเคราะห์ไว้ในบทความเรื่องคนอเมริกันปฏิเสธในธุรกิจอย่างไร

ความหมายต่อการขายให้ผู้ซื้อในสหรัฐฯ

สำหรับทีมขายนานาชาติ สไตล์อเมริกันมีผลเชิงพาณิชย์โดยตรง ผู้ซื้อในสหรัฐฯ มักคาดหวังให้ผู้ขายบอกคุณค่าที่นำเสนอตั้งแต่เนิ่น ๆ ตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา และชัดเจนเรื่องราคา กรอบเวลา และขั้นตอนถัดไป คำตอบว่า "ขึ้นอยู่กับสถานการณ์" ที่ไม่ได้ตามด้วย "และขึ้นอยู่กับปัจจัยต่อไปนี้" มักบั่นทอนความไว้วางใจ ความเงียบหลังคำถามยาก ๆ ก็ถูกตีความต่างกัน ในวัฒนธรรมบริบทสูงหลายแห่ง ความเงียบแสดงถึงการไตร่ตรอง แต่ในการประชุมในสหรัฐฯ อาจถูกมองว่าเป็นการเลี่ยงคำตอบหรือขาดการเตรียมตัว

ผมเสนอนิสัยสี่ประการที่ใช้ได้ผลดี:

  1. เขียนประโยคแรกเป็นลำดับสุดท้าย ร่างสารก่อน แล้วย้ายข้อสรุปขึ้นไปไว้ด้านบนสุด
  2. ใช้เหตุผลแทนคำลดน้ำหนัก แทนที่จะเขียนว่า "บางทีเราอาจพิจารณาโครงการนำร่อง" ให้เขียนว่า "ผมแนะนำโครงการนำร่อง เพราะจะช่วยให้ทีมของคุณทดสอบการเชื่อมต่อระบบก่อนใช้งานเต็มรูปแบบ"
  3. ระบุขั้นตอนถัดไปให้ชัด ปิดท้ายทุกการประชุมและทุกอีเมลด้วยการระบุว่าใครจะทำอะไร และภายในเมื่อใด
  4. ยืนยันความเข้าใจโดยไม่ต้องขอโทษ คำถามอย่าง "ขอยืนยันว่าผมเข้าใจถูกต้อง ลำดับความสำคัญแรกคือการตรวจสอบความปลอดภัยใช่ไหมครับ" จะได้รับการต้อนรับ ไม่ถูกมองว่าเป็นจุดอ่อน

เมื่อชาวอเมริกาเหนือสื่อสารในต่างประเทศ

การปรับตัวในทิศทางกลับกันก็สำคัญไม่แพ้กัน ชาวอเมริกันที่นำนิสัยการพูดประเด็นหลักก่อน ถ้อยคำที่มั่นใจ และความเป็นกันเองอย่างรวดเร็วไปใช้ที่โตเกียว ริยาด หรือจาการ์ตา อาจดูห้วนหรือถือวิสาสะ งานวิจัยของผมเริ่มต้นจากปัญหานี้โดยตรง กล่าวคือ วิธีการขายแบบอเมริกาเหนือที่ได้ผลดีในประเทศอาจก่อให้เกิดปัญหากับผู้ซื้อที่มีภูมิหลังทางวัฒนธรรมต่างออกไป ส่วนการขายในต่างประเทศกล่าวถึงทิศทางนี้ และเครื่องมือเปรียบเทียบวัฒนธรรมของเว็บไซต์แสดงให้เห็นว่าประเทศอื่นอยู่ตรงไหนเมื่อเทียบกับสหรัฐอเมริกาในด้านความตรงไปตรงมาและมิติที่เกี่ยวข้อง สำหรับสถานการณ์ที่นิสัยเหล่านี้ปรากฏชัดที่สุด โปรดอ่านบทความของผมเรื่องมารยาทการประชุมธุรกิจในสหรัฐฯ และอีเมลขายแบบ cold email ในสหรัฐฯ

แหล่งอ้างอิง

หากทีมของคุณกำลังเตรียมนำเสนอ ขาย หรือเจรจาในสหรัฐอเมริกา และคุณสังเกตว่าสารที่ส่งออกไปไม่ได้รับการตีความอย่างที่ตั้งใจ ผมยินดีที่จะร่วมสำรวจสาเหตุไปกับคุณ นัดหมายโทรคุยกับผม

คำถามที่หน้านี้ยังไม่ตอบ? หากสิ่งที่อ่านที่นี่ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับตลาด ผู้ซื้อ หรือทีมของคุณ ฉันอยากได้ยิน นัดหมายการสนทนากับฉัน

บทความที่เกี่ยวข้อง