Strona główna · Blog · Amerykański styl komunikacji w biznesie: jak być dobrze zrozumianym w USA
Amerykański styl komunikacji w biznesie: jak być dobrze zrozumianym w USA
Amerykańska komunikacja biznesowa stawia sedno na początku i traktuje słowa dosłownie, ale jest mniej szorstka, niż głosi jej reputacja. Oto jak działa ten styl i jak się do niego dostosować.
American communication styleUS business communication stylehow Americans communicate in businessAmerican business communicationlow-context communication United Statesbottom line up front
Dlaczego struktura liczy się bardziej niż akcent
Zagraniczni profesjonaliści pracujący z Amerykanami często martwią się o gramatykę, słownictwo lub akcent. Z mojego doświadczenia wynika, że znaczą one znacznie mniej niż struktura. Propozycja napisana niedoskonałą angielszczyzną, która przedstawia sedno w pierwszym zdaniu, zwykle zostaje zrozumiana i wdrożona. Dopracowana propozycja, która ostrożnie zmierza do wniosku, może zostać odebrana jako niezdecydowana albo w ogóle nie zostać przeczytana do końca.
W tym eseju opisuję główne cechy amerykańskiego stylu komunikacji w biznesie, miejsca, w których bywa on błędnie odczytywany, oraz zmiany, które polecam profesjonalistom i zespołom sprzedażowym z innych kultur. Jak wszystko na tej stronie, są to tendencje, a nie reguły. Stany Zjednoczone to duży i zróżnicowany kraj. Nowojorskie finanse, przemysł Środkowego Zachodu i firmy programistyczne z Doliny Krzemowej mają własne rejestry, a w każdym z tych środowisk ludzie się od siebie różnią.
Kultura niskiego kontekstu
Najbardziej użytecznym punktem wyjścia pozostaje rozróżnienie Edwarda T. Halla między komunikacją wysokiego i niskiego kontekstu (Hall, 1976). W kulturach wysokiego kontekstu znaczna część znaczenia komunikatu tkwi w relacji, sytuacji i tym, co niewypowiedziane. W kulturach niskiego kontekstu oczekuje się, że mówiący zawrze znaczenie w samych słowach. Erin Meyer, która w książce The Culture Map umieszcza kraje na serii skal, sytuuje Stany Zjednoczone na niskokontekstowym krańcu swojej skali komunikacji (Meyer, 2014; zob. też Meyer w Harvard Business Review).
Często przytaczane wyjaśnienie ma charakter historyczny. Kraj zbudowany przez imigrantów o bardzo różnym pochodzeniu językowym i kulturowym nie mógł polegać na wspólnych założeniach, dlatego jednoznaczność stała się praktyczną koniecznością. Niezależnie od źródeł, efektem jest kultura biznesowa, w której dobrą komunikację utożsamia się zazwyczaj z komunikacją jasną, prostą i jednoznaczną, a powtarzanie i podsumowywanie uchodzą za pomocne, a nie protekcjonalne. Rząd federalny wpisał nawet tę preferencję do prawa: Plain Writing Act z 2010 roku zobowiązuje agencje federalne do komunikowania się z obywatelami jasnym językiem, który odbiorcy mogą zrozumieć i wykorzystać (plainlanguage.gov).
Moja rozprawa doktorska z 2022 roku, oparta na doświadczeniach dwunastu bardzo doświadczonych północnoamerykańskich sprzedawców technologii sprzedających nabywcom z innych kultur, wskazała komunikację bezpośrednią i pośrednią jako jedno z najczęstszych źródeł brzemiennych w skutki tarć kulturowych, obok asertywności, dystansu władzy i uniwersalizmu (McKinley, 2022, rozprawa). Styl komunikacji nie jest więc wyłącznie kwestią manier. Wpływa na to, czy transakcja posuwa się naprzód.
Najpierw sedno
Cechą, która najczęściej zaskakuje zagranicznych profesjonalistów, jest kolejność komunikatu. W amerykańskich tekstach i wypowiedziach biznesowych wniosek, rekomendacja lub prośba trafiają zwykle na początek, a uzasadnienie pojawia się później. Wielu amerykańskich profesjonalistów zna tę zasadę jako BLUF, „bottom line up front” („najważniejsze na początku”), konwencję związaną z korespondencją wojskową USA, która przeniknęła do firmowych e-maili. Książka Barbary Minto The Pyramid Principle, napisana dla konsultantów, uczy tej samej struktury, w której odpowiedź pada najpierw (Minto, 2009).
Meyer opisuje pokrewny kontrast na swojej skali przekonywania. Amerykanie myślą raczej w kategoriach zastosowań: chcą szybko poznać praktyczny wniosek i konkretne przykłady, a teorię leżącą u podstaw przeanalizują później, jeśli będzie potrzebna. Wiele kultur Europy kontynentalnej wychodzi raczej od zasad i buduje ramy pojęciowe, zanim dojdzie do wniosku (Meyer, 2014). Żadne z tych podejść nie jest bardziej rygorystyczne. Porządkują one po prostu to samo rozumowanie w innej kolejności.
Praktyczne konsekwencje są konkretne:
- E-mail. Proszę podać cel w temacie lub w pierwszym zdaniu. „Request: approval of the revised quote by Friday” („Prośba: zatwierdzenie zmienionej oferty do piątku”) jest dla amerykańskiego czytelnika jaśniejsze niż trzy akapity tła zakończone prośbą.
- Prezentacje. Proszę zacząć od rekomendacji i od decyzji, o którą prosi się słuchaczy, a następnie przedstawić dowody. Amerykański menedżer, który musi czekać do piętnastego slajdu, by poznać sedno, może uznać, że prezentujący nie jest pewny swojej propozycji.
- Spotkania. Gdy pada pytanie o Pana lub Pani zdanie, warto najpierw podać opinię, a potem uzasadnienie. „Rekomendowałbym opcję B, z dwóch powodów” łatwiej śledzić niż wyważony przegląd zakończony ostrożną preferencją.
Pewne sformułowania, złagodzona krytyka
Amerykańscy profesjonaliści zwykle wyrażają swoje stanowiska pewnym językiem. „I recommend” („rekomenduję”), „we can deliver” („możemy to zrealizować”) i „my view is” („moim zdaniem”) to zwyczajne sformułowania, a nie przechwałki. Badacze komunikacji od dawna zauważają, że kultury niskiego kontekstu preferują słowa kategoryczne, takie jak „absolutely” („absolutnie”) i „certainly” („z pewnością”), podczas gdy kultury wysokiego kontekstu częściej sięgają po słowa łagodzące, takie jak „maybe” i „perhaps” („może”, „być może”) (Gudykunst i Ting-Toomey, 1988, w omówieniu Dumitrescu, 2013). Gość, który z grzeczności łagodzi każde stwierdzenie, może więc zostać odebrany jako niepewny, a nie uprzejmy.
Amerykańska bezpośredniość ma jednak wyraźne granice i właśnie tu wielu gości koryguje się zbyt mocno. Jednoznaczność to nie to samo co szorstkość. Amerykanie zazwyczaj łagodzą sprzeciw i krytykę zwrotami takimi jak „I see it a little differently” („widzę to nieco inaczej”), „one thing to consider” („jedna rzecz do rozważenia”) czy „I'm not sure that will work for us” („nie jestem pewien, czy to się u nas sprawdzi”). Meyer zauważa, że Amerykanów uczy się owijać komunikaty negatywne w pozytywne (Meyer, 2014); ten wzorzec omawiam w eseju o udzielaniu feedbacku Amerykanom. Profesjonalista z bardzo bezpośredniej kultury, który na spotkaniu w USA powie „ten plan jest błędny”, może być całkowicie jasny, a mimo to zaszkodzić relacji.
Styl amerykański najlepiej więc opisać jako jednoznaczny co do treści i dyplomatyczny wobec ludzi. Prośbę, termin i decyzję formułuje się wprost. Krytykę wobec konkretnej osoby łagodzi się, w miarę możliwości wyraża w cztery oczy i odnosi do pracy, a nie do człowieka.
Nieformalność to nie zażyłość
Trzecią cechą jest nieformalność. Amerykanie szybko przechodzą na imiona, także z członkami najwyższego kierownictwa, i często zwracają się do przełożonych niemal tym samym tonem co do współpracowników. Wielu gości z bardziej hierarchicznych kultur odczytuje to jako oznakę bliskości albo lekceważenie pozycji. Żadna z tych interpretacji nie jest do końca trafna. Imiona i przyjazny ton to domyślny rejestr zawodowy, a nie dowód osobistej przyjaźni, a hierarchia nadal istnieje w uprawnieniach decyzyjnych i odpowiedzialności, nawet jeśli nie widać jej w formach zwracania się. Ta sama ostrożność dotyczy entuzjazmu. „This looks great” („wygląda świetnie”) i „let's definitely stay in touch” („koniecznie bądźmy w kontakcie”) mogą być szczerą uprzejmością, która nie oznacza żadnego zobowiązania; ten problem analizuję w tekście o tym, jak Amerykanie mówią „nie” w biznesie.
Co to oznacza dla sprzedaży amerykańskim nabywcom
Dla międzynarodowych zespołów sprzedaży styl amerykański ma bezpośrednie konsekwencje handlowe. Nabywcy w USA zwykle oczekują, że sprzedawca wcześnie przedstawi propozycję wartości, będzie odpowiadał na pytania wprost i jasno mówił o cenie, harmonogramie i kolejnych krokach. Odpowiedź „to zależy”, po której nie pada „a zależy od następujących rzeczy”, zwykle podkopuje zaufanie. Również milczenie po trudnym pytaniu odczytuje się inaczej. W wielu kulturach wysokiego kontekstu oznacza namysł, natomiast na spotkaniu w USA może zostać uznane za unik lub brak przygotowania.
Proponuję cztery nawyki, które dobrze się sprawdzają:
- Pierwsze zdanie proszę pisać na końcu. Najpierw szkic wiadomości, potem przeniesienie wniosku na początek.
- Zastrzeżenia proszę zastępować argumentami. Zamiast „być może moglibyśmy rozważyć pilotaż” lepiej napisać „rekomenduję pilotaż, ponieważ pozwoli on Państwa zespołowi przetestować integrację przed pełnym wdrożeniem”.
- Kolejny krok proszę nazywać wprost. Każde spotkanie i każdy e-mail warto kończyć ustaleniem, kto co zrobi i do kiedy.
- Zrozumienie proszę potwierdzać bez przepraszania. Pytanie w rodzaju „Chcę się upewnić, że dobrze rozumiem: priorytetem jest przegląd bezpieczeństwa?” jest mile widziane, a nie postrzegane jako słabość.
Gdy mieszkańcy Ameryki Północnej komunikują się za granicą
Odwrotne dostosowanie jest równie ważne. Amerykanin, który przywozi do Tokio, Rijadu czy Dżakarty zwyczaj zaczynania od sedna, pewne sformułowania i szybką nieformalność, może wydać się obcesowy lub zarozumiały. Moje badania wyrosły właśnie z tego problemu: północnoamerykańskie metody sprzedaży, które dobrze działają w kraju, mogą rodzić trudności w kontaktach z nabywcami z innych kręgów kulturowych. Tym kierunkiem zajmuje się sekcja o sprzedaży za granicą, a narzędzie do porównywania kultur na stronie pokazuje, gdzie inny kraj plasuje się względem Stanów Zjednoczonych pod względem bezpośredniości i pokrewnych wymiarów. O sytuacjach, w których te nawyki są najbardziej widoczne, piszę w esejach o etykiecie spotkań biznesowych w USA i o cold mailingu w USA.
Źródła
- Dumitrescu, V. M. (2013). Culture as communication: Communication style across and within cultures. Synergy, 9(1).
- Gudykunst, W. B., & Ting-Toomey, S. (1988). Culture and Interpersonal Communication. Sage.
- Hall, E. T. (1976). Beyond Culture. Anchor Books.
- McKinley, Z. P. (2022). Adapting North American Selling Methods to Cross-Cultural Technology Sales Engagements in the Borderless Global Economy. Liberty University.
- Meyer, E. (2014). Navigating the Cultural Minefield. Harvard Business Review, May 2014.
- Meyer, E. (2014). How to Say "This Is Crap" in Different Cultures. Originally published by Harvard Business Review.
- Meyer, E. (2014). The Culture Map: Breaking Through the Invisible Boundaries of Global Business. PublicAffairs.
- Minto, B. (2009). The Pyramid Principle: Logic in Writing and Thinking (3rd ed.). Financial Times Prentice Hall.
- Plain Language Action and Information Network. Law and requirements: Plain Writing Act of 2010. plainlanguage.gov.
Jeśli Pana lub Pani zespół przygotowuje się do prezentacji, sprzedaży lub negocjacji w Stanach Zjednoczonych i zauważa, że komunikaty nie docierają tak, jak zamierzano, chętnie przyjrzę się z Panem lub Panią przyczynom. Umów rozmowę ze mną.
Pytanie, na które ta strona nie odpowiada? Jeśli coś tutaj wzbudziło pytanie o wasz rynek, waszych nabywców albo wasz zespół, chciałbym je usłyszeć. Umówcie rozmowę ze mną
