Ana sayfa · Blog · Amerikan iletişim tarzı: ABD'de iş hayatında nasıl doğru anlaşılırsınız?

Blog

Amerikan iletişim tarzı: ABD'de iş hayatında nasıl doğru anlaşılırsınız?

Dr. Zachary McKinley

Yazan Dr. Zachary McKinley · · 7 dk okuma

Amerikan iş iletişimi asıl noktayı başa koyar ve sözcükleri harfiyen alır, ancak ününün düşündürdüğü kadar sert değildir. Bu tarzın nasıl işlediğini ve ona nasıl uyum sağlanacağını anlatıyorum.

American communication styleUS business communication stylehow Americans communicate in businessAmerican business communicationlow-context communication United Statesbottom line up front

Yapı neden aksandan daha önemlidir?

Amerikalılarla çalışan uluslararası profesyoneller çoğu zaman dilbilgisi, kelime dağarcığı ya da aksan konusunda endişelenir. Benim deneyimime göre bunlar yapıdan çok daha az önemlidir. Kusurlu bir İngilizceyle yazılmış ama ana fikrini ilk cümlede ortaya koyan bir teklif genellikle anlaşılır ve hayata geçirilir. Sonuca dikkatle ilerleyen özenli bir teklif ise kararsız olarak okunabilir ya da hiç sonuna kadar okunmayabilir.

Bu yazıda Amerikan iş iletişimi tarzının temel özelliklerini, en sık yanlış anlaşıldığı noktaları ve farklı kültürlerden gelen profesyonellere ve satış ekiplerine önerdiğim uyarlamaları ele alıyorum. Bu sitedeki her şeyde olduğu gibi, bunlar kural değil eğilimdir. Amerika Birleşik Devletleri büyük ve çeşitli bir ülkedir. New York'un finans dünyası, Orta Batı'nın sanayisi ve Silikon Vadisi'nin yazılım şirketleri kendi üsluplarına sahiptir ve her birinin içinde bireyler birbirinden farklıdır.

Düşük bağlamlı bir kültür

En yararlı başlangıç noktası hâlâ Edward T. Hall'un yüksek bağlamlı ve düşük bağlamlı iletişim arasındaki ayrımıdır (Hall, 1976). Yüksek bağlamlı kültürlerde bir mesajın anlamının büyük bölümü ilişkide, ortamda ve söylenmeyende saklıdır. Düşük bağlamlı kültürlerde ise konuşandan anlamı sözcüklerin kendisine yerleştirmesi beklenir. The Culture Map adlı kitabında ülkeleri bir dizi ölçek üzerinde konumlandıran Erin Meyer, ABD'yi iletişim ölçeğinin düşük bağlamlı ucuna yerleştirir (Meyer, 2014; ayrıca bkz. Meyer, Harvard Business Review).

Bu konum için sıkça öne sürülen açıklama tarihseldir. Çok farklı dil ve kültür geçmişlerinden gelen göçmenlerin kurduğu bir ülke ortak varsayımlara güvenemezdi; bu yüzden açıklık pratik bir zorunluluk hâline geldi. Kökeni ne olursa olsun, sonuç iyi iletişimin genellikle açık, sade ve net iletişimle eş tutulduğu, tekrar ve özetin küçümseyici değil yardımcı sayıldığı bir iş kültürüdür. Federal hükümet bu tercihi yasaya bile dönüştürmüştür: 2010 tarihli Plain Writing Act, federal kurumların kamuoyuyla, hedef kitlenin anlayıp kullanabileceği açık bir dille iletişim kurmasını zorunlu kılar (plainlanguage.gov).

Başka kültürlerden alıcılara satış yapan on iki son derece deneyimli Kuzey Amerikalı teknoloji satış profesyonelinin deneyimlerine dayanan 2022 tarihli doktora tezim, doğrudan ve dolaylı iletişim farkını; atılganlık, güç mesafesi ve evrenselcilikle birlikte, sonuç doğuran kültürel sürtüşmenin en sık kaynaklarından biri olarak tespit etti (McKinley, 2022, tez). Dolayısıyla iletişim tarzı yalnızca bir görgü meselesi değildir. Anlaşmaların ilerleyip ilerlemeyeceğini etkiler.

Önce sonuç gelir

Uluslararası profesyonelleri en çok şaşırtan özellik, mesajın sırasıdır. Amerikan iş yazışmalarında ve konuşmalarında sonuç, öneri ya da talep genellikle başa, destekleyici gerekçeler ise sona konur. Pek çok Amerikalı profesyonel bunu BLUF, yani "bottom line up front" ("özü en başta söyle") olarak bilir; ABD ordusunun yazışmalarıyla ilişkilendirilen bu kural kurumsal e-postalara da yayılmıştır. Barbara Minto'nun danışmanlar için yazdığı The Pyramid Principle da cevabı en başa koyan aynı yapıyı öğretir (Minto, 2009).

Meyer, ikna ölçeğinde buna bağlı bir karşıtlık tanımlar. Amerikalılar uygulama öncelikli olma eğilimindedir: pratik sonucu ve somut örnekleri erkenden görmek ister, alttaki teoriyi ise gerekirse sonra incelerler. Kıta Avrupası kültürlerinin çoğu ise daha çok ilke önceliklidir ve bir sonuca varmadan önce kavramsal çerçeveyi kurar (Meyer, 2014). Yaklaşımlardan biri diğerinden daha titiz değildir. Yalnızca aynı akıl yürütmeyi farklı bir sırayla kurarlar.

Pratik sonuçlar somuttur:

  • E-posta. Amacı konu satırında ya da ilk cümlede belirtin. "Request: approval of the revised quote by Friday" ("Talep: revize teklifin cumaya kadar onaylanması"), Amerikalı bir okur için üç paragraflık arka plan bilgisinin ardından gelen bir talepten daha açıktır.
  • Sunumlar. Öneriyle ve dinleyicilerden istediğiniz kararla başlayın, ardından kanıtları sunun. Asıl noktayı öğrenmek için on beşinci slaydı beklemek zorunda kalan Amerikalı bir yönetici, sunum yapanın önerisinden emin olmadığı sonucuna varabilir.
  • Toplantılar. Görüşünüz sorulduğunda önce görüşünüzü, sonra gerekçelerinizi söyleyin. "İki nedenle B seçeneğini öneririm" cümlesini izlemek, temkinli bir tercihle biten dengeli bir değerlendirmeyi izlemekten daha kolaydır.

Kendinden emin ifadeler, yumuşatılmış eleştiri

Amerikalı profesyoneller görüşlerini genellikle kendinden emin bir dille ifade eder. "I recommend" ("öneririm"), "we can deliver" ("bunu sağlayabiliriz") ve "my view is" ("benim görüşüm şu") övünme değil, sıradan ifadelerdir. İletişim araştırmacıları uzun zamandır düşük bağlamlı kültürlerin "absolutely" ("kesinlikle") ve "certainly" ("elbette") gibi kesin sözcükleri tercih ettiğini, yüksek bağlamlı kültürlerin ise "maybe" ve "perhaps" ("belki") gibi yumuşatıcılara daha sık başvurduğunu gözlemlemektedir (Gudykunst ve Ting-Toomey, 1988, Dumitrescu, 2013 tarafından aktarıldığı şekliyle). Bu nedenle nezaketen her ifadesini yumuşatan bir ziyaretçi kibar değil, kararsız olarak algılanabilir.

Yine de Amerikan doğrudanlığının belirgin sınırları vardır ve pek çok ziyaretçi tam da burada aşırıya kaçar. Açık olmak kaba olmakla aynı şey değildir. Amerikalılar itirazı ve eleştiriyi genellikle "I see it a little differently" ("ben biraz farklı görüyorum"), "one thing to consider" ("dikkate alınması gereken bir nokta") ya da "I'm not sure that will work for us" ("bunun bizim için işe yarayacağından emin değilim") gibi ifadelerle yumuşatır. Meyer, Amerikalıların olumsuz mesajları olumlu mesajlarla sarmaya alıştırıldığını belirtir (Meyer, 2014); bu kalıbı Amerikalılara geri bildirim verme üzerine yazımda ele alıyorum. Çok doğrudan bir kültürden gelen ve ABD'deki bir toplantıda "bu plan yanlış" diyen bir profesyonel son derece açık olabilir, ama yine de ilişkiye zarar verebilir.

Bu yüzden Amerikan tarzını en iyi şöyle tanımlamak mümkündür: içerik konusunda açık, insanlar konusunda diplomatik. Talep, son tarih ve karar açıkça dile getirilir. Bir kişiye yönelik eleştiri ise yumuşatılır, mümkünse baş başayken yapılır ve kişiye değil işe odaklanır.

Resmiyetsizlik samimiyet değildir

Üçüncü özellik resmiyetsizliktir. Amerikalılar üst düzey yöneticiler dahil, kısa sürede birbirlerine adlarıyla hitap etmeye başlar ve üstleriyle çoğu zaman meslektaşlarıyla konuştukları tona çok yakın bir tonla konuşurlar. Daha hiyerarşik kültürlerden gelen birçok ziyaretçi bunu yakınlık işareti ya da makama saygısızlık olarak yorumlar. İki yorum da tam olarak doğru değildir. Ad ile hitap ve dostane ton, kişisel bir dostluğun kanıtı değil, varsayılan profesyonel üsluptur; hiyerarşi ise hitap biçimlerinde görünmese bile karar yetkisinde ve sorumlulukta varlığını sürdürür. Aynı temkin coşku için de geçerlidir. "This looks great" ("harika görünüyor") ve "let's definitely stay in touch" ("mutlaka iletişimde kalalım") hiçbir taahhüt içermeyen içten bir nezaket olabilir; bu sorunu Amerikalıların iş hayatında nasıl hayır dediği üzerine yazımda inceliyorum.

ABD'li alıcılara satış açısından anlamı

Uluslararası satış ekipleri için Amerikan tarzının doğrudan ticari sonuçları vardır. ABD'deki alıcılar genellikle satıcının değer önerisini erkenden ortaya koymasını, soruları doğrudan yanıtlamasını, fiyat, zaman çizelgesi ve sonraki adımlar konusunda açık olmasını bekler. Ardından "ve şunlara bağlı" gelmeyen bir "duruma göre değişir" yanıtı güveni aşındırma eğilimindedir. Zor bir sorunun ardından gelen sessizlik de farklı okunur. Pek çok yüksek bağlamlı kültürde düşünmeye işaret ederken ABD'deki bir toplantıda kaçamak ya da hazırlıksızlık olarak algılanabilir.

İyi işleyen dört alışkanlık öneriyorum:

  1. İlk cümleyi en son yazın. Mesajın taslağını hazırlayın, ardından sonucunu en başa taşıyın.
  2. Çekinceleri gerekçelerle değiştirin. "Belki bir pilot uygulamayı değerlendirebiliriz" yerine "Bir pilot uygulama öneriyorum, çünkü ekibinizin tam geçişten önce entegrasyonu test etmesini sağlar" yazın.
  3. Sonraki adımı açıkça belirtin. Her toplantıyı ve her e-postayı kimin neyi ne zamana kadar yapacağını belirterek bitirin.
  4. Anladığınızı özür dilemeden teyit edin. "Doğru anladığımdan emin olmak için soruyorum: öncelik güvenlik incelemesi mi?" gibi bir soru zayıflık olarak görülmez, aksine memnuniyetle karşılanır.

Kuzey Amerikalılar yurt dışında iletişim kurduğunda

Ters yöndeki uyum da aynı derecede önemlidir. Önce sonucu söyleme alışkanlığını, kendinden emin ifadeleri ve hızlı resmiyetsizliği Tokyo'ya, Riyad'a ya da Cakarta'ya taşıyan bir Amerikalı, kaba ya da haddini aşan biri gibi görünebilir. Araştırmam tam da bu sorundan doğdu: Kuzey Amerika'da iyi işleyen satış yöntemleri, farklı kültürel geçmişlere sahip alıcılarla zorluklar yaratabilir. Yurt dışında satış bölümü bu yönü ele alır; sitedeki kültür karşılaştırma aracı ise başka bir ülkenin doğrudanlık ve ilişkili boyutlarda ABD'ye göre nerede durduğunu gösterir. Bu alışkanlıkların en görünür olduğu ortamlar için ABD'de iş toplantısı adabı ve ABD'de soğuk e-posta üzerine yazılarıma bakabilirsiniz.

Kaynaklar

Ekibiniz Amerika Birleşik Devletleri'nde sunum yapmaya, satış yapmaya ya da müzakere etmeye hazırlanıyorsa ve mesajlarınızın istediğiniz gibi karşılanmadığını fark ettiyseniz, nedenlerini sizinle birlikte incelemekten memnuniyet duyarım. Benimle bir görüşme planlayın.

Bu sayfanın yanıtlamadığı bir soru mu var? Burada okuduklarınız pazarınız, alıcılarınız veya ekibiniz hakkında bir soru uyandırdıysa bunu duymak isterim. Benimle bir görüşme planlayın

İlgili yazılar