หน้าแรก · บล็อก · วัฒนธรรมการทำงานในอเมริกา: สิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญต่างชาติและผู้จัดการทีมในสหรัฐฯ ควรรู้
วัฒนธรรมการทำงานในอเมริกา: สิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญต่างชาติและผู้จัดการทีมในสหรัฐฯ ควรรู้
วัฒนธรรมการทำงานแบบอเมริกันผสานความริเริ่ม ความตรงไปตรงมา และลำดับชั้นที่ไม่ได้มองเห็นได้เสมอไป ผมอธิบายสมมติฐานพื้นฐานและวิธีปรับตัวในเก้าสิบวันแรก
American work cultureUS work cultureUS workplace cultureAmerican workplace culture for foreignersworking in the US as a foreigner
ผู้ที่ค้นหา วัฒนธรรมการทำงานในอเมริกา แทบไม่เคยมองหาภาพเหมารวม โดยมากพวกเขาเพิ่งรับตำแหน่งในฮิวสตัน เปิดบริษัทลูกในนิวเจอร์ซีย์ หรือรับช่วงดูแลทีมในแคลิฟอร์เนีย และในช่วงไม่กี่เดือนแรกมีบางอย่างไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ ผู้จัดการชมร่างเอกสาร แล้วเขียนใหม่เกือบทั้งหมด เพื่อนร่วมงานที่ดูเป็นมิตรกลับติดต่อไม่ได้หลังหกโมงเย็น พนักงานใหม่รอคำสั่งโดยละเอียดที่ไม่เคยมาถึง ผมต้องการอธิบายสมมติฐานในการทำงานที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์เหล่านี้ โดยมีข้อสังเกตหนึ่งข้อ คือสหรัฐอเมริกากว้างใหญ่ มีความแตกต่างตามภูมิภาค และแตกต่างกันมากตามอุตสาหกรรม ดังนั้นทุกรูปแบบที่กล่าวถึงต่อไปนี้เป็นแนวโน้ม ไม่ใช่กฎตายตัว
การรับผิดชอบงานเองคือความคาดหวังพื้นฐาน
การปรับตัวเรื่องแรกสำหรับผู้เชี่ยวชาญต่างชาติจำนวนมากเกี่ยวกับวิธีมอบหมายงาน ในสำนักงานอเมริกันทั่วไป ผู้จัดการจะบอกผลลัพธ์ กำหนดส่ง และอาจรวมถึงข้อจำกัด จากนั้นคาดหวังให้พนักงานกำหนดวิธีการเอง ความเงียบหลังจากนั้นไม่ใช่การละเลย โดยทั่วไปหมายความว่าผู้จัดการถือว่าคุณจะถามเมื่อต้องการสิ่งใด และจะแจ้งปัญหาตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่ใช่ปล่อยไว้จนสาย
สิ่งนี้มีผลในทางปฏิบัติ การรอให้มีคนบอกขั้นตอนถัดไปอาจถูกตีความว่าขาดความริเริ่ม แม้ในวัฒนธรรมของคุณจะเป็นการแสดงความเคารพต่ออำนาจของผู้บังคับบัญชาก็ตาม นิสัยที่ปลอดภัยกว่าคือเสนอแผนเป็นลายลักษณ์อักษร ถามคำถามที่ชัดเจนหนึ่งหรือสองข้อ และรายงานความคืบหน้าก่อนที่จะมีใครต้องขอ ประโยคอย่าง "ผมตั้งใจจะดำเนินการแบบนี้ หากเห็นปัญหาตรงไหนโปรดบอกด้วย" ใช้ได้ดีในบริษัทอเมริกัน
พื้นผิวที่ดูเรียบเสมอบนลำดับชั้นที่มีอยู่จริง
สำนักงานในอเมริกามักดูเท่าเทียม ผู้คนเรียกผู้บริหารระดับสูงด้วยชื่อต้น ผู้บริหารนั่งในพื้นที่เปิด และเด็กฝึกงานอาจแสดงความเห็นในที่ประชุมที่มีรองประธานอยู่ด้วย ผู้ที่มาจากวัฒนธรรมที่มีระยะห่างเชิงอำนาจสูงกว่าบางครั้งจึงสรุปว่าลำดับชั้นไม่ค่อยสำคัญ ข้อสรุปนี้มักผิด อำนาจตัดสินใจมักอยู่ที่บุคคลเดียวอย่างชัดเจน และการหยิบยกการตัดสินใจที่สรุปแล้วขึ้นมาพิจารณาใหม่โดยไม่มีข้อมูลใหม่อาจถูกมองว่าเป็นการรบกวน
ในงานวิจัยของผมเกี่ยวกับการปรับวิธีการขายแบบอเมริกาเหนือให้เข้ากับการขายเทคโนโลยีข้ามวัฒนธรรม ระยะห่างเชิงอำนาจเป็นหนึ่งในปฏิสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมที่ทำให้การทำงานระหว่างฝ่ายที่มีสมมติฐานเรื่องอำนาจต่างกันซับซ้อนขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า (McKinley, 2022, วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต) ความตึงเครียดแบบเดียวกันนี้ปรากฏภายในองค์กรด้วย ความไม่เป็นทางการนั้นมีอยู่จริง แต่กำหนดเพียงน้ำเสียง ไม่ใช่อำนาจ จงแสดงความไม่เห็นด้วยอย่างเปิดเผยขณะที่ประเด็นยังเปิดอยู่ และแสดงความมุ่งมั่นอย่างชัดเจนเมื่อได้ข้อสรุปแล้ว
พูดตรงไปตรงมา แต่วิจารณ์อย่างนุ่มนวล
Edward T. Hall อธิบายว่าสหรัฐอเมริกาเป็นวัฒนธรรมบริบทต่ำค่อนข้างมาก ซึ่งความหมายถูกถ่ายทอดผ่านถ้อยคำที่ชัดแจ้งเป็นหลัก (Hall, 1976) โดยทั่วไปคนอเมริกันคาดหวังให้คำขอ กำหนดส่ง และความรับผิดชอบถูกระบุอย่างชัดเจน และอีเมลมักสั้นและมุ่งไปที่การลงมือทำ
การวิจารณ์เป็นข้อยกเว้นที่สำคัญ งานเปรียบเทียบของ Erin Meyer เกี่ยวกับวิธีที่วัฒนธรรมต่าง ๆ สื่อสารและประเมินผลงานระบุว่า คนอเมริกันแม้จะพูดชัดเจนในการสื่อสารประจำวัน แต่มักทำให้ฟีดแบ็กเชิงลบนุ่มนวลลงด้วยกรอบเชิงบวก (Meyer, 2014) ประโยคอย่าง "นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก ไม่ทราบว่าเราจะกระชับส่วนที่สองได้อีกหน่อยไหม" อาจหมายความว่าส่วนที่สองต้องเขียนใหม่ เพื่อนร่วมงานจากวัฒนธรรมที่วิจารณ์กันตรง ๆ อาจประเมินความจริงจังของข้อความต่ำเกินไป ขณะที่เพื่อนร่วมงานจากวัฒนธรรมที่อ้อมค้อมกว่าอาจรู้สึกว่าแม้แต่แบบที่นุ่มนวลแล้วก็ยังตรงจนอึดอัด
มีสองนิสัยที่ช่วยได้ เมื่อได้รับฟีดแบ็ก ให้ทวนสิ่งที่คุณเข้าใจว่าต้องเปลี่ยน เช่น "หมายความว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือเขียนส่วนที่สองใหม่ก่อนวันศุกร์ใช่ไหมครับ" เมื่อให้ฟีดแบ็กแก่คนอเมริกัน ให้ใส่ข้อสังเกตเชิงบวกที่จริงใจ และให้คำวิจารณ์มุ่งที่งาน ไม่ใช่ตัวบุคคล
เวลา ชั่วโมงทำงาน และเส้นแบ่งระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัว
ในความหมายของ Hall ที่ทำงานในอเมริกามีลักษณะเวลาแบบเอกกาล (monochronic) อย่างชัดเจน เวลาถูกมองเป็นเส้นตรงที่แบ่งเป็นนัดหมายได้ และการตรงต่อเวลาคือรูปแบบหนึ่งของความเคารพ การประชุมมักเริ่มตรงเวลา กำหนดส่งถูกยึดตามตัวอักษร และความล่าช้าที่แจ้งล่วงหน้าได้รับการให้อภัยง่ายกว่าความล่าช้าที่ถูกพบทีหลังมาก
เส้นแบ่งระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัวสรุปได้ยากกว่า Trompenaars และ Hampden-Turner จัดให้สหรัฐอเมริกาอยู่ใกล้ฝั่งเฉพาะเจาะจงในมิติเฉพาะเจาะจง–แผ่กระจาย (specific–diffuse) ของพวกเขา หมายความว่าความสัมพันธ์ในการทำงานไม่ได้ขยายไปสู่ชีวิตส่วนตัวโดยอัตโนมัติ (Trompenaars & Hampden-Turner, 1997) เพื่อนร่วมงานอาจอบอุ่นในมื้อกลางวัน แต่ก็ยังไม่ตอบข้อความในวันเสาร์ ในขณะเดียวกัน ผู้เชี่ยวชาญอเมริกันจำนวนมากทำงานหลายชั่วโมงและเช็กอีเมลในตอนเย็น โดยเฉพาะในสายการเงิน เทคโนโลยี และงานที่ต้องติดต่อลูกค้า คำแนะนำของผมคือให้สังเกตทีมของคุณเองก่อนจะสันนิษฐานรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ดูว่าผู้จัดการส่งข้อความเมื่อใด และคาดหวังคำตอบก่อนวันทำการถัดไปหรือไม่
ความสัมพันธ์การจ้างงานเบากว่าที่หลายคนคิด
ผู้เชี่ยวชาญต่างชาติและผู้บริหารบริษัทลูกต่างประเทศควรเข้าใจสมมติฐานทางกฎหมายพื้นฐานสองข้อ เพราะสิ่งเหล่านี้กำหนดพฤติกรรมแม้ไม่มีใครเอ่ยถึง ข้อแรก การจ้างงานส่วนใหญ่ในสหรัฐฯ เป็นแบบ at will กล่าวคือ หากไม่มีสัญญากำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ทั้งนายจ้างและลูกจ้างสามารถยุติความสัมพันธ์ได้ทุกเมื่อ โดยมีข้อยกเว้นที่แตกต่างกันไปในแต่ละรัฐ (Cornell Legal Information Institute) มอนแทนาเป็นข้อยกเว้นที่รู้จักกันดีที่สุด การแจ้งลาออกล่วงหน้าสองสัปดาห์เป็นธรรมเนียมทางวิชาชีพ ไม่ใช่ข้อกำหนดทางกฎหมายทั่วไป
ข้อสอง กฎหมายรัฐบาลกลางไม่ได้บังคับให้มีวันลาพักร้อนแบบได้รับค่าจ้าง กระทรวงแรงงานสหรัฐฯ ระบุว่า Fair Labor Standards Act ไม่ได้กำหนดให้จ่ายค่าจ้างสำหรับเวลาที่ไม่ได้ทำงาน เช่น วันพักร้อน วันลาป่วย หรือวันหยุด และเรื่องเหล่านี้เป็นข้อตกลงระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง (US Department of Labor) ปัจจุบันบางรัฐและบางเมืองกำหนดให้มีวันลาป่วยแบบได้รับค่าจ้าง และนายจ้างจำนวนมากให้มากกว่าที่กฎหมายกำหนด แต่วันลาแบบได้รับค่าจ้างโดยทั่วไปเป็นนโยบายของบริษัท ไม่ใช่สิทธิระดับชาติ นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่พนักงานอเมริกันมักวางแผนวันลาล่วงหน้านานและประกาศให้ทราบอย่างชัดเจน
สมมติฐานเหล่านี้ช่วยอธิบายว่าเหตุใดผลงานที่มองเห็นได้จึงสำคัญ ในที่ที่การจ้างงานยืดหยุ่นและการประเมินผลงานเป็นเรื่องปกติ ผู้คนมักบันทึกผลงานของตนและพูดถึงมัน สิ่งที่ผู้มาใหม่อาจรู้สึกว่าเป็นการโปรโมตตัวเอง มักเป็นเพียงการรายงานตามปกติ
นิสัยเชิงปฏิบัติสำหรับเก้าสิบวันแรก
- ยืนยันผลลัพธ์ที่คาดหวัง กำหนดส่ง และผู้มีอำนาจตัดสินใจสำหรับงานสำคัญทุกชิ้น
- เสนอแผนแทนการรอ และแบ่งปันความคืบหน้าก่อนถูกถาม
- พูดอย่างน้อยหนึ่งครั้งในการประชุมที่มีการหารือเรื่องงานของคุณ ความเงียบมักถูกตีความว่าไม่มีส่วนร่วม
- ทวนฟีดแบ็กเพื่อยืนยันว่าเรื่องนั้นจริงจังเพียงใด
- เขียนอีเมลให้สั้น โดยใส่คำขอหรือการตัดสินใจไว้ในบรรทัดแรก ๆ
- บันทึกผลงานของคุณในรูปแบบที่อ้างอิงได้ในการประเมินผลงาน
- เรียนรู้บรรทัดฐานจริงของทีมเรื่องข้อความตอนเย็นและวันหยุดสุดสัปดาห์ แทนที่จะคาดเดาเอาเอง
เมื่อรูปแบบกลับด้าน
สำหรับผู้เชี่ยวชาญอเมริกันที่บริหารทีมในต่างประเทศ บทเรียนเหล่านี้กลับด้าน ผู้จัดการอเมริกันที่บอกเพียงผลลัพธ์อาจทำให้ทีมจากวัฒนธรรมที่มีระยะห่างเชิงอำนาจสูงกว่าต้องรอคำแนะนำ และคำวิจารณ์ที่นุ่มนวลอาจไม่ถูกรับรู้เลยโดยเพื่อนร่วมงานที่คาดหวังความตรงไปตรงมา หากคุณต้องการดูว่าวัฒนธรรมของคุณอยู่ตรงไหนเมื่อเทียบกับสหรัฐอเมริกาในด้านลำดับชั้น ความตรงไปตรงมา และมุมมองต่อเวลา เครื่องมือเปรียบเทียบวัฒนธรรม ของเว็บไซต์นี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี และคู่มือจะวางรูปแบบเหล่านี้ไว้ในภาพรวมที่กว้างขึ้น บทความที่เกี่ยวข้องเรื่องมารยาทการประชุมธุรกิจในสหรัฐฯ และคนอเมริกันปฏิเสธอย่างไร กล่าวถึงสองช่วงเวลาที่สมมติฐานเหล่านี้ปรากฏชัดที่สุด
แหล่งอ้างอิง
- Hall, E. T. (1976). Beyond Culture. Anchor Books.
- Meyer, E. (2014). The Culture Map: Breaking Through the Invisible Boundaries of Global Business. PublicAffairs.
- Trompenaars, F., & Hampden-Turner, C. (1997). Riding the Waves of Culture (2nd ed.). Nicholas Brealey.
- McKinley, Z. P. (2022). Adapting North American Selling Methods to Cross-Cultural Technology Sales Engagements in the Borderless Global Economy. Liberty University.
หากคุณกำลังเตรียมตัวเข้าร่วมหรือนำทีมในอเมริกา และรูปแบบบางอย่างเหล่านี้เริ่มดูคุ้นเคย หรือแปลกใหม่อย่างน่าประหลาด ผมยินดีที่จะสำรวจเรื่องเหล่านี้ไปกับคุณ นัดหมายโทรคุยกับผม
คำถามที่หน้านี้ยังไม่ตอบ? หากสิ่งที่อ่านที่นี่ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับตลาด ผู้ซื้อ หรือทีมของคุณ ฉันอยากได้ยิน นัดหมายการสนทนากับฉัน
