خانه · بلاگ · فرهنگ کار در آمریکا: آنچه متخصصان خارجی و مدیران تیم‌های آمریکایی باید بدانند

بلاگ

فرهنگ کار در آمریکا: آنچه متخصصان خارجی و مدیران تیم‌های آمریکایی باید بدانند

Dr. Zachary McKinley

نوشتهٔ Dr. Zachary McKinley · · 7 دقیقه مطالعه

فرهنگ کار آمریکایی ابتکار عمل، صراحت و سلسله‌مراتبی را که همیشه دیده نمی‌شود با هم ترکیب می‌کند. پیش‌فرض‌های اصلی آن و شیوهٔ سازگاری در نود روز نخست را توضیح می‌دهم.

American work cultureUS work cultureUS workplace cultureAmerican workplace culture for foreignersworking in the US as a foreigner

کسانی که فرهنگ کار در آمریکا را جست‌وجو می‌کنند، به‌ندرت به دنبال یک کلیشه‌اند. معمولاً سمتی را در هیوستون پذیرفته‌اند، شرکت تابعه‌ای در نیوجرسی تأسیس کرده‌اند یا مدیریت تیمی را در کالیفرنیا بر عهده گرفته‌اند، و در ماه‌های نخست چیزی آن‌طور که انتظار داشتند پیش نرفته است. مدیری پیش‌نویسی را تحسین کرد و سپس بیشتر آن را از نو نوشت. همکاری که صمیمی به نظر می‌رسید، بعد از ساعت شش عصر در دسترس نبود. کارمند تازه‌واردی منتظر دستورالعمل‌های مفصلی ماند که هرگز نرسید. می‌خواهم پیش‌فرض‌های کاری پشت این لحظه‌ها را شرح دهم، با یک قید احتیاط: ایالات متحده پهناور است، از نظر منطقه‌ای گوناگون است و از صنعتی به صنعت دیگر تفاوت زیادی دارد؛ بنابراین هر الگویی که در ادامه می‌آید یک گرایش است، نه یک قاعده.

مسئولیت‌پذیری انتظار پیش‌فرض است

نخستین سازگاری برای بسیاری از متخصصان خارجی به نحوهٔ واگذاری کار مربوط است. در یک دفتر معمولی آمریکایی، مدیر نتیجه، مهلت و شاید محدودیت‌ها را بیان می‌کند و سپس انتظار دارد کارمند خودش روش را تعیین کند. سکوت پس از آن بی‌توجهی نیست. معمولاً به این معناست که مدیر فرض می‌کند اگر چیزی لازم داشتید می‌پرسید و مشکلات را زود، نه دیر، مطرح می‌کنید.

این امر پیامدی عملی دارد. منتظر ماندن برای اینکه گام بعدی را به شما بگویند ممکن است کمبود ابتکار تلقی شود، حتی اگر در فرهنگ خودتان نشانهٔ احترام به اقتدار مدیر باشد. عادت مطمئن‌تر این است که برنامه‌ای را به‌صورت مکتوب پیشنهاد دهید، یک یا دو پرسش دقیق مطرح کنید و پیش از آنکه کسی درخواست کند، از پیشرفت کار گزارش دهید. جمله‌ای مانند «این‌طور قصد دارم پیش بروم؛ اگر مشکلی می‌بینید بفرمایید» در شرکت‌های آمریکایی به‌خوبی جواب می‌دهد.

سطحی هموار بر روی سلسله‌مراتبی واقعی

دفاتر آمریکایی اغلب برابری‌طلب به نظر می‌رسند. افراد مدیران ارشد را با نام کوچک صدا می‌زنند، مدیران اجرایی در فضاهای باز می‌نشینند و یک کارآموز ممکن است در جلسه‌ای که معاون رئیس در آن حضور دارد صحبت کند. کسانی که از فرهنگ‌هایی با فاصلهٔ قدرت بیشتر می‌آیند، گاه نتیجه می‌گیرند که سلسله‌مراتب اهمیت چندانی ندارد. این نتیجه‌گیری معمولاً نادرست است. حق تصمیم‌گیری اغلب به‌روشنی در دست یک نفر است و بازگشایی تصمیمی که گرفته شده، بدون اطلاعات تازه، ممکن است مخل تلقی شود.

در پژوهش من دربارهٔ تطبیق روش‌های فروش آمریکای شمالی با فروش فناوری میان‌فرهنگی، فاصلهٔ قدرت در میان تعامل‌های فرهنگی‌ای بود که بارها همکاری میان طرف‌هایی با پیش‌فرض‌های متفاوت دربارهٔ اقتدار را دشوار می‌کرد (McKinley, 2022، رسالهٔ دکتری). همین تنش در درون شرکت‌ها نیز دیده می‌شود. غیررسمی بودن واقعی است، اما بر لحن حاکم است، نه بر اقتدار. تا زمانی که موضوع باز است آشکارا مخالفت کنید و پس از بسته شدن آن، به‌طور آشکار به تصمیم پایبند باشید.

گفتار مستقیم، انتقاد ملایم‌شده

ادوارد تی. هال ایالات متحده را فرهنگی با بافت نسبتاً پایین توصیف کرد که در آن معنا عمدتاً از راه واژه‌های صریح منتقل می‌شود (Hall, 1976). آمریکایی‌ها معمولاً انتظار دارند درخواست‌ها، مهلت‌ها و مسئولیت‌ها روشن بیان شوند و ایمیل‌ها اغلب کوتاه و عمل‌محورند.

انتقاد استثنای مهمی است. کارهای تطبیقی ارین مایر دربارهٔ شیوهٔ ارتباط و ارزیابی عملکرد در فرهنگ‌های مختلف نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها، با وجود صراحت در ارتباطات روزمره، تمایل دارند بازخورد منفی را با چارچوبی مثبت ملایم کنند (Meyer, 2014). جمله‌ای مانند «شروع بسیار خوبی است؛ شاید بتوانیم بخش دوم را کمی منسجم‌تر کنیم» ممکن است به این معنا باشد که بخش دوم باید از نو نوشته شود. همکارانی از فرهنگ‌هایی که انتقاد در آن‌ها بی‌پرده بیان می‌شود ممکن است جدیت پیام را دست‌کم بگیرند، و همکارانی از فرهنگ‌های غیرمستقیم‌تر ممکن است حتی نسخهٔ ملایم‌شده را به‌طرز ناخوشایندی صریح بیابند.

دو عادت کمک می‌کند. وقتی بازخورد می‌گیرید، آنچه را فهمیده‌اید باید تغییر کند با کلمات خودتان تکرار کنید: «پس اولویت این است که بخش دوم را تا جمعه از نو بنویسم؟» وقتی به آمریکایی‌ها بازخورد می‌دهید، یک مشاهدهٔ مثبت صادقانه بگنجانید و انتقاد را بر کار متمرکز نگه دارید، نه بر شخص.

زمان، ساعات کار و مرز میان کار و زندگی شخصی

محیط‌های کاری آمریکا به معنایی که هال در نظر داشت به‌شدت تک‌زمانی (monochronic) هستند: زمان خطی دانسته می‌شود که می‌توان آن را به قرارها تقسیم کرد، و وقت‌شناسی نوعی احترام است. جلسات معمولاً سر وقت آغاز می‌شوند، مهلت‌ها به معنای واقعی کلمه گرفته می‌شوند، و تأخیری که از پیش اعلام شود بسیار آسان‌تر از تأخیری که دیر آشکار شود بخشیده می‌شود.

مرز میان کار و زندگی خصوصی را دشوارتر می‌توان خلاصه کرد. ترومپنارس و همپدن‌ترنر ایالات متحده را نزدیک به سر مشخص بُعد مشخص–پراکندهٔ خود قرار می‌دهند؛ یعنی رابطهٔ کاری به‌طور خودکار به زندگی خصوصی گسترش نمی‌یابد (Trompenaars & Hampden-Turner, 1997). همکاری ممکن است سر ناهار گرم و صمیمی باشد و با این حال روز شنبه به پیام‌ها پاسخ ندهد. در عین حال، بسیاری از متخصصان آمریکایی ساعت‌های طولانی کار می‌کنند و عصرها ایمیل خود را بررسی می‌کنند، به‌ویژه در امور مالی، فناوری و نقش‌های مرتبط با مشتری. توصیهٔ من این است که پیش از فرض گرفتن هر یک از این دو الگو، تیم خود را مشاهده کنید: ببینید مدیرتان چه زمانی پیام می‌فرستد و آیا انتظار پاسخ پیش از روز کاری بعد وجود دارد یا نه.

رابطهٔ استخدامی سبک‌تر از آن است که بسیاری انتظار دارند

متخصصان خارجی و مدیران شرکت‌های تابعهٔ بین‌المللی باید دو پیش‌فرض حقوقی را بشناسند، زیرا حتی وقتی کسی به آن‌ها اشاره نمی‌کند رفتار را شکل می‌دهند. نخست، بیشتر استخدام‌ها در ایالات متحده at will هستند: اگر قراردادی خلاف آن را مقرر نکرده باشد، کارفرما یا کارمند هر یک می‌توانند هر زمان رابطه را پایان دهند، با استثناهایی که از ایالتی به ایالت دیگر فرق می‌کند (Cornell Legal Information Institute). مونتانا شناخته‌شده‌ترین استثناست. اطلاع دادن دو هفته پیش از استعفا یک عرف حرفه‌ای است، نه الزامی قانونی و عام.

دوم، قانون فدرال مرخصی با حقوق را الزامی نمی‌کند. وزارت کار ایالات متحده اعلام می‌کند که Fair Labor Standards Act پرداخت برای زمانی را که کار انجام نشده، مانند مرخصی، مرخصی استعلاجی یا تعطیلات، الزامی نمی‌داند و این موارد موضوع توافق میان کارفرما و کارمند است (US Department of Labor). برخی ایالت‌ها و شهرها اکنون مرخصی استعلاجی با حقوق را الزامی کرده‌اند و بسیاری از کارفرمایان بیش از حد قانونی ارائه می‌دهند، اما مرخصی با حقوق معمولاً سیاست شرکت است، نه حقی ملی. این یکی از دلایلی است که کارمندان آمریکایی اغلب مرخصی‌های خود را از مدت‌ها پیش برنامه‌ریزی و به‌روشنی اعلام می‌کنند.

این پیش‌فرض‌ها کمک می‌کنند بفهمیم چرا مشارکت قابل‌مشاهده اهمیت دارد. جایی که استخدام انعطاف‌پذیر است و ارزیابی عملکرد رایج، افراد نتایج خود را مستند می‌کنند و دربارهٔ آن‌ها سخن می‌گویند. آنچه ممکن است برای تازه‌وارد خودنمایی به نظر برسد، اغلب گزارش‌دهی عادی است.

عادت‌های عملی برای نود روز نخست

  • برای هر کار مهم، نتیجهٔ مورد انتظار، مهلت و تصمیم‌گیرنده را تأیید کنید.
  • به‌جای انتظار برای برنامه، برنامه پیشنهاد دهید و پیشرفت را پیش از درخواست به اشتراک بگذارید.
  • در جلساتی که دربارهٔ کار شما بحث می‌شود دست‌کم یک بار صحبت کنید؛ سکوت اغلب بی‌علاقگی تلقی می‌شود.
  • بازخورد را بازگو کنید تا از میزان جدیت آن مطمئن شوید.
  • ایمیل‌ها را کوتاه بنویسید و درخواست یا تصمیم را در سطرهای نخست بیاورید.
  • نتایج خود را به شکلی ثبت کنید که بتوانید در ارزیابی عملکرد به آن‌ها استناد کنید.
  • هنجارهای واقعی تیم خود را دربارهٔ پیام‌های عصرگاهی و آخر هفته بیاموزید، نه اینکه آن‌ها را فرض کنید.

وقتی الگو برعکس عمل می‌کند

برای متخصصان آمریکایی که تیم‌هایی را در خارج از کشور مدیریت می‌کنند، این درس‌ها وارونه می‌شود. مدیر آمریکایی‌ای که فقط نتیجه را بیان می‌کند، ممکن است تیمی از فرهنگی با فاصلهٔ قدرت بیشتر را منتظر راهنمایی بگذارد، و انتقاد ملایم‌شده ممکن است کاملاً از چشم همکارانی که انتظار صراحت دارند پنهان بماند. اگر می‌خواهید ببینید فرهنگ خودتان از نظر سلسله‌مراتب، صراحت و زمان در مقایسه با ایالات متحده در کجا قرار دارد، ابزار مقایسهٔ فرهنگی این سایت نقطهٔ شروع خوبی است و راهنما این الگوها را در تصویری گسترده‌تر قرار می‌دهد. مقاله‌های مرتبط دربارهٔ آداب جلسات کاری در آمریکا و اینکه آمریکایی‌ها چگونه «نه» می‌گویند به دو لحظه‌ای می‌پردازند که این پیش‌فرض‌ها در آن‌ها بیش از همه نمایان است.

منابع

  • Hall, E. T. (1976). Beyond Culture. Anchor Books.
  • Meyer, E. (2014). The Culture Map: Breaking Through the Invisible Boundaries of Global Business. PublicAffairs.
  • Trompenaars, F., & Hampden-Turner, C. (1997). Riding the Waves of Culture (2nd ed.). Nicholas Brealey.
  • McKinley, Z. P. (2022). Adapting North American Selling Methods to Cross-Cultural Technology Sales Engagements in the Borderless Global Economy. Liberty University.

اگر برای پیوستن به یک تیم آمریکایی یا رهبری آن آماده می‌شوید و برخی از این الگوها از هم‌اکنون برایتان آشنا، یا به‌طرز عجیبی ناآشنا، به نظر می‌رسند، خوشحال می‌شوم آن‌ها را با شما بررسی کنم. یک تماس با من تنظیم کنید.

پرسشی که این صفحه به آن پاسخ نمی‌دهد؟ اگر چیزی در اینجا پرسشی دربارهٔ بازار، خریداران یا تیمتان برانگیخت، مایلم آن را بشنوم. زمانی برای گفت‌وگو با من تعیین کنید

جستارهای مرتبط