خانه · بلاگ · آداب نشست‌های کاری در ایالات متحده: زمان، صراحت، و این ساعت به چه کار می‌آید

بلاگ

آداب نشست‌های کاری در ایالات متحده: زمان، صراحت، و این ساعت به چه کار می‌آید

Dr. Zachary McKinley

نوشتهٔ Dr. Zachary McKinley · · 10 دقیقه مطالعه

نشست آمریکایی برشی از زمان تک‌مسیره است، با باند اجتماعی کوتاه. مرور می‌کنم پژوهش و راهنماهای صادرات درباره این ساعت چه می‌گویند — و چه چیزی نیست.

US business meeting etiquetteAmerican meeting etiquettehow US business meetings workUS meeting agenda punctualityUS business culture

مردم به دنبال آداب و رسوم جلسات تجاری در آمریکا می‌گردند وقتی دعوت‌نامه تقویم ساده به نظر می‌رسد اما ساعت پشت در، پیچیده است. دعوت‌نامه وعدهٔ سی دقیقه، یک دستور جلسه و یک تصمیم را داده بود. چیزی که رسید، یک دست دادن محکم، دو دقیقه صحبت دربارهٔ هوا، مجموعه‌ای از اسلایدها که قبل از این‌که همه یکدیگر را کامل سلام کنند شروع شد، و یک جمله پایانی دربارهٔ «گام‌های بعدی» بود که انتظار می‌رفت کسی آن را یادداشت کند. من نسخه‌هایی از آن ساعت را از هر دو سوی میز دیده‌ام: فروشندگان آمریکای شمالی که عادات جلسهٔ خود را به خارج می‌برند و تیم‌های بین‌المللی که در تلاشند بفهمند یک جلسهٔ آمریکایی برای چیست.

من به آداب جلسات به عنوان یک روش بسته‌بندی‌شده نگاه نمی‌کنم. آنها پیش‌فرض‌های فرهنگی هستند—فرضیاتی که بر اساس افرادی که واقعاً در اتاق حضور دارند آزمایش می‌کنم—و آنها بخشی از همان تحقیقاتی هستند که در رساله دکترای ۲۰۲۲ خودم در مورد نحوه انطباق یا عدم انطباق فروشندگان آمریکای شمالی هنگام ملاقات با خریداران غیرآمریکایی استفاده کردم (مک‌کینلی، ۲۰۲۲، دانشگاه آزادی). زمان، صراحت و سلسله مراتب نسبتاً مسطح در آنجا به‌عنوان منابع تکراری اصطکاک ظاهر شدند. جلسه جایی است که این سه با ساعت برخورد می‌کنند.

زمانی که می‌تواند برش داده شود

ادوارد تی. هال زمان تک‌زمانه را به‌عنوان خطی توصیف کرد که می‌توان آن را برید: یک مکالمه، یک هدف، یک شروع و یک پایان که تقویم اجازه می‌دهد اعمال شود (هال، ۱۹۷۶). ترومپنارس و همپدن-ترنر بعداً عادت نزدیکی به آن را زمان متوالی نامیدند—احساس اینکه کارها باید یکی پس از دیگری انجام شوند تا به صورت همزمان در هم تنیده نشوند (ترومپنارس و همپدن-ترنر، ۱۹۹۷). زندگی حرفه‌ای در ایالات متحده هنوز به این شیوه تمایل دارد، حتی زمانی که ابزارها نرم‌افزار ویدئو و اسناد مشترک هستند نه میز کنفرانس.

یادداشت رسمی رفتار عمومی اکسپورت دیولپمنت کانادا در مورد ایالات متحده همان ایده را با کلمات ساده‌تر بیان می‌کند: آمریکایی‌ها وقت‌شناسی را ارج می‌نهند؛ دیر رسیدن به طور گسترده‌ای نشان بی‌احترامی تلقی می‌شود؛ جلسات معمولاً سی تا شصت دقیقه طول می‌کشند و دارای دستور جلسه روشن هستند؛ و عبارت «زمان پول است» بیشتر یک فرض عملی است تا جوک (EDC, نکات فرهنگی برای انجام کسب و کار در ایالات متحده). من آن سند را به عنوان یک خلاصه عملیاتی می‌بینم، نه به عنوان یک مجموعه داده. این با آنچه وقتی بازدیدکنندگان بین‌المللی هفته اول تماس‌های خود با آمریکا را توصیف می‌کنند، شنیده‌ام همخوانی دارد: جلسه درست همان وقتی شروع شد که گفته شده بود، و در حالی که آخرین نظر هنوز در حال شکل‌گیری بود، پایان یافت.

اگر قرار است بیش از چند دقیقه دیر کنید، یک پیام کوتاه قبل از آن بخشی از ادب است، نه یک لطف اضافی. غیبت بدون توضیح، حتی به مدت ده دقیقه، می‌تواند حسن نیت شما را که می‌خواستید صرف موضوع اصلی کنید، مصرف کند. به موقع پایان دادن نیز نوعی احترام است. فردی که بعد از شما در تقویم است، در حال حاضر به سمت در حرکت می‌کند، چه به صورت فیزیکی و چه روی صفحه دیگری.

باند حرکتی اجتماعی کوتاه

یک جلسه در آمریکا به ندرت فرصتی برای یک مقدمه شخصی طولانی است. همچنین به ندرت آنقدر سرد است که بازدیدکنندگان برای اولین بار ترس دارند. EDC اشاره می‌کند که آمریکایی‌ها اغلب قبل از مذاکرات درباره «هر چیزی و همه چیز» صحبت می‌کنند تا فضا را آرام کنند و ممکن است سکوت سنگین قبل از شروع کار را ناراحت‌کننده بدانند. ورزش، سفر، آب و هوا، پرواز تأخیر شده، یا اشاره‌ای به شهری که در آن بازدید می‌کنید ایمن هستند. سلامت خانواده، پول، سیاست و شرح مفصل شام دیشب ضروری نیست و می‌تواند احساس یک مسیر انحرافی ایجاد کند.

من این را در راهنما به عنوان یک مسیر کوتاه اجتماعی به جای صمیمیت توضیح می‌دهم. «چطوری؟» اغلب یک سلام است. یک پاسخ یک جمله‌ای و یک سوال بازگشتی کافی است. نکته این است که نشان دهید می‌توانید در یک اتاق با هم باشید بدون اینکه بلافاصله دیگری را بررسی یا ارزیابی کنید. سپس نوبت به برنامه اصلی می‌رسد.

اگر از فرهنگی می‌آیید که در آن اعتماد با مکالمات شخصی قبل از باز کردن هر سندی ساخته می‌شود، الگوی آمریکا ممکن است ناگهانی به نظر برسد. این ناگهانی بودن معمولاً داوری درباره شما نیست. بلکه بیانیه‌ای است درباره اینکه ساعت چه کاربردی دارد.

صحبت مستقیم در یک ساعت مشترک

مک‌کنلی (۲۰۲۲) دریافت که ارتباط مستقیم در مقابل غیرمستقیم یکی از شایع‌ترین منابع مشکل هنگام ملاقات فروشندگان آمریکای شمالی با خریداران خارجی است. همین تنش در جهت مخالف نیز رخ می‌دهد وقتی وارد یک جلسه در آمریکا می‌شوید. فرض بر این است که معنا باید در کلمات نهفته باشد. یادداشت EDC می‌گوید که آمریکایی‌ها «حرف را پیچیده نمی‌کنند»، رویکرد عملی دارند و ترجیح می‌دهند اختلاف نظرها به صورت غیرمواجهه‌ای بیان شود—«من حرف شما را می‌فهمم، اما...» به جای ویران کردن عمومی ایده شخص دیگر.

این ترکیب آسان است که از دست برود. صراحت در یک جلسه آمریکایی همان چیزی نیست که به عنوان تهاجم شناخته می‌شود. انتظار این است که شما آنچه را که آمده‌اید بگویید، آن را با دلیلی که دیگران بتوانند بررسی کنند پیوند دهید و فضای کافی برای یک دلیل مخالف بگذارید. یک حلقه طولانی حول درخواست، که به عنوان ادب ارائه می‌شود، می‌تواند به عنوان ابهام یا حتی عدم وجود درخواست شنیده شود. یک مخالفت بی‌پرده بدون مسیر پیشرفت می‌تواند به عنوان حمله شخصی شنیده شود، حتی اگر سخنران فکر می‌کرد تنها واضح بوده است.

من بازدیدکنندگان را تشویق می‌کنم که یک جمله آماده کنند که هدف حضورشان را بیان کند: تصمیمی که نیاز دارند، اطلاعاتی که می‌توانند ارائه دهند، یا خطری که می‌خواهند گروه متوجه آن شود. اگر آن جمله نتواند در یک سوم اول جلسه گفته شود، احتمالاً جلسه هدف متفاوتی دارد نسبت به آنچه دعوت نشان داده است.

دستور جلسات، صاحبان آن‌ها، و ظاهر یک اتاق صاف

دفاتر آمریکا اغلب غیررسمی به نظر می‌رسند. اسامی کوچک سریع ظاهر می‌شوند. مردم با پرسش‌ها وقفه ایجاد می‌کنند. یک همکار تازه‌کار ممکن است قبل از معاون رئیس صحبت کند. کار بعدی هافستد و به‌روزرسانی‌هایی که توسط گروه The Culture Factor منتشر شده‌اند، همچنان ایالات متحده را در مقایسه با بسیاری از جوامعی که شرکت‌های آمریکایی در آن‌ها فعالیت می‌کنند، در انتهای پایین فاصله قدرت قرار می‌دهند، در حالی که هنوز از یک اتاق کاملاً برابر فاصله زیادی دارند (Hofstede, Hofstede, & Minkov, 2010; گروه The Culture Factor, بی‌تاریخ). مک‌کینلی (2022) به دلایلی فاصله قدرت را در میان تنش‌های با فرکانس بالا در فروش بین فرهنگی ذکر کرد: سطح آن صاف است، اما امضا صاف نیست.

در عمل این به این معنی است که نباید منتظر یک دعوت رسمی برای مشارکت بمانید اگر از شما خواسته شده است که شرکت کنید زیرا با موضوع آشنایی دارید. همچنین به این معنی است که باید متوجه شوید چه کسی واقعاً صاحب تصمیم است. فردی که بیشتر صحبت می‌کند ممکن است کسی نباشد که بتواند بله بگوید. فردی که سکوت می‌کند ممکن است همان کسی باشد که بعداً ایمیل را می‌نویسد. پرسیدن در پایان جلسه، «چه کسی این را از اینجا ادامه خواهد داد؟» بی‌ادبی نیست. این همان روشی است که جمع صحبت‌ها را به مرحله بعدی تبدیل می‌کند.

برنامه‌ای که از قبل ارسال شود—حتی اگر کوتاه باشد—نشان می‌دهد که شما زمان متوالی را می‌فهمید. اگر شما مهمان هستید، پرسیدن اینکه آیا برنامه‌ای وجود دارد، بهتر از این است که با یک ارائه چهل اسلایدی درباره تاریخچه شرکت خود برسید و امید داشته باشید که آن ساعت خودش حول شما شکل گیرد. این مشاهده EDC که ممکن است تنها چند دقیقه فرصت داشته باشید تا ارزش افزوده خود را نشان دهید، باز هم هشداری از سوی یک متخصص است نه یک قاعده قطعی، اما با طراحی یک تماس سی‌دقیقه‌ای مطابقت دارد: ارائه نمی‌تواند کل زندگی‌نامه شرکت باشد.

اختلاف نظر بدون نمایش

زیرا فرهنگ، افراد را آموزش می‌دهد تا ایده را از شخص جدا کنند بیشتر از بسیاری دیگر—مرز «خاص» به جای «گسترده» از نظر ترومپناارس و همپدن-ترنر (۱۹۹۷؛ رجوع کنید به واژه‌نامه)—یک همکار آمریکایی ممکن است در حضور شما اعداد شما را به چالش بکشد و سپس شما را به ناهار دعوت کند. این چالش قرار است تصمیم را بهبود بخشد. اگر آن را به عنوان یک رابطه شکسته بخوانید، ممکن است پاسخ شما دفاعی‌تر از حد انتظار دیگران باشد. اگر از محیطی می‌آیید که مخالفت عمومی باعث شرمساری گوینده می‌شود، ممکن است بعداً نیاز داشته باشید یک دقیقه خصوصی برای یادآوری اینکه حمله به اسلاید بوده است، حداقل در ذهن گوینده، صرف کنید.

خطای معکوس نیز رایج است. یک آمریکای شمالی که به این روش آموزش دیده است می‌تواند وارد جلسه‌ای با ساختار سلسله‌مراتبی بیشتر یا محوریت بیشتر بر هارمونی شود و با رفتار کردن در بحث به‌عنوان یک ورزش، آسیب ایجاد کند. من درباره آن حالت شکست در پایان‌نامه و در بخش مربوط به افرادی که در خارج کار یا فروش دارند فروش یا کار در خارج نوشتم. آداب و رسوم که در شیکاگو رعایت می‌کنید یک فضیلت جهانی نیست. این یک ابزار محلی است.

کارایی اختتامیه

یک جلسهٔ خوب مدیریت‌شده در ایالات متحده با این پایان می‌یابد که کسی دوباره آنچه تصمیم‌گیری شده، آنچه باقی مانده، مالکیّت هر مورد باز و زمان جلسهٔ بعدی را بیان کند. اگر چنین خلاصه‌ای انجام نشود، نوشتن یک یادداشت کوتاه پیگیری بخشی از مشارکت شما است، نه نمایش اضافی اشتیاق. جهان‌شمول‌گرایی—حس اینکه یک قانون یا تعهد باید به‌طور مداوم اعمال شود، نه فقط برای افرادی که قهوه را به اشتراک گذاشته‌اند (ترومپِناارس و هَمپدن-تِرنِر، ۱۹۹۷؛ مک‌کینلی، ۲۰۲۲)—در اینجا به عنوان انتظار دیده می‌شود که مورد اقدامی که به‌صورت شفاهی مطرح شده همچنان تا پنج‌شنبه باقی بماند.

سکوت پس از سوال «موضوعات دیگر؟» معمولاً پایان جلسه است، نه دعوت به بازگشایی کل هدف یک ساعت جلسه. اگر هنوز موضوع جدید قابل توجهی دارید، بپرسید که آیا باید در جلسهٔ بعدی مطرح شود. خود این سوال نیز بخشی از آداب است: تقویمی را که گروه موافقت کرده به اشتراک بگذارد، محافظت می‌کند.

محدودیت‌هایی که پنهان نخواهم کرد

این‌ها میانگین‌های ملی هستند که منطقه، صنعت، مهاجرت، نژاد، سن و خلق‌وخو را پنهان می‌کنند. یک استارتاپ در آستین، یک بررسی تدارکات در یک پیمانکار فدرال و یک جلسه هیئت‌مدیره بیمارستان در بوستون بر اساس یک سناریوی یکسان پیش نمی‌روند. دولت و صنایع بسیار تنظیم‌شده اغلب آهسته‌تر حرکت می‌کنند و با دقت بیشتری مستندسازی می‌کنند نسبت به یک نمونه نرم‌افزاری نمایشی. من هیچ «جلسه آمریکایی» واحدی اختراع نمی‌کنم که بتواند برخورد با هر سه اتاق را تحمل کند. مطالعه GLOBE و نقدهای بعدی مدل‌های ابعادی به ما یادآوری می‌کنند که امتیازات کشورها ابزار هستند، نه حکم نهایی درباره یک همسایه (House و همکاران، 2004؛ McSweeney، 2002؛ Venaik و Brewer، 2010).

من همچنین ادعا نمی‌کنم که دنبال کردن این توضیح باعث برنده شدن شما در یک قرارداد خواهد شد. EDC فهرست می‌کند که خریداران آمریکایی به قیمت-کارایی، یک مزیت واقعی، و احترام به تاریخ‌های تحویل توجه دارند. آداب و رفتار جایگزین این‌ها نخواهد شد. آن‌ها می‌توانند از اینکه آداب و رفتار مانع این‌ها شود جلوگیری کنند.

اگر می‌خواهید نقشه وسیع‌تری که این عادات جلسه در آن قرار دارند را ببینید، راهنمای فرهنگ آمریکای شمالی زمان، مستقیم بودن، سلسله مراتب و صحبت‌های کوتاه را با جزئیات بیشتری بررسی می‌کند. تیم‌هایی که در حال آماده شدن برای راه‌اندازی در آمریکا هستند ممکن است ورود به بازار آمریکا را ترجیح دهند. اگر جلسه مشخصی که پیش رو دارید—سکوت آن، سرعت آن، یا «گام بعدی» که نتوانستید آن را بخوانید—سوالی را باقی گذاشته که این مقاله به آن پاسخ نمی‌دهد، زمانی برای گفت‌وگو با من تعیین کنید.

پرسشی که این صفحه به آن پاسخ نمی‌دهد؟ اگر چیزی در اینجا پرسشی دربارهٔ بازار، خریداران یا تیمتان برانگیخت، مایلم آن را بشنوم. زمانی برای گفت‌وگو با من تعیین کنید

جستارهای مرتبط